Dziennik

Pościg za kolejną bandą Właściciela doprowadził go w te okolice. Walka była tym razem krótka; grupa, którą ścigał, okazała się mniejsza, niż liczył. Opuszczenie Kratas mogło jednak być błędem…

Loopie zerknął znad kubeczka, z którego sączył miodowy trunek, i rozejrzał się po głównej sali.

Gromadka istot zgromadzonych dookoła paleniska nie przerzedzała się wcale. Kolorowobrody krasnolud przy szynkwasie, do tej pory rozmawiający cicho z karczmarzem, zagadywał właśnie z ciepłym uśmiechem jedną z dziewczyn roznoszących piwo. Ta, uśmiechnięta szeroko, kłaniała mu się niezdarnie. W drugim rogu sali jasnowłosy elf nadal przechwalał się przed zgromadzonymi wokół niego podrostkami swoimi domniemanymi przygodami, raz po raz dotykając rękojeści rapiera, wyraźnie zadowolony z zainteresowania słuchaczy.

Loopie nerwowo poruszył skrzydełkami pod płaszczem. Kratas jest daleko, a monety już się kończą. Niech to szlag, jeszcze będzie musiał znaleźć jakąś fuchę w tej dziurze, zanim będzie mógł wrócić…

***

— Dość, dość, już wystarczy! — Sylthar uniósł rękę. — W gardle mi zaschło od tych opowieści!

Zgromadzeni wokół niego słuchacze, których widział dziś po raz pierwszy w życiu, poruszyli się niespokojnie. Jeden z nich wstał i, zerkając w stronę elfa, poszedł do karczmarza.

Sylthar uśmiechnął się w duchu — nie było wśród nich nikogo wyjątkowego, więc raczej nie zaszkodzi, że lekko… ubarwił swoje życie i umiejętności. Teraz przynajmniej zapamiętają go do końca swoich krótkich dni.

To ostatni przystanek, zanim cywilizacja się skończy, a ekspedycja w ruiny będzie jedyną jej namiastką. Że też tamci musieli mu się wtedy naprzykrzyć… będzie przez to spóźniony!

Sylthar spojrzał na swojego dzielnego słuchacza, wracającego z kuflem w ręku… “Co za złoci ludzie”, pomyślał. Zanim upił pierwszy łyk kolejnej już rundy, pochwycił ponad głowami gości spojrzenie tego dziwnego krasnoluda z brodą zaplecioną w kolorowe warkocze.

***

Znów się rozgada, westchnął w duchu Faragrim i wrócił do rozmowy z karczmarzem. Choć rozmawiało się miło, a Agnes była słodką dziewczyną, poza dokładniejszym wyjaśnieniem szlaku, którym musiał ruszyć dalej, nie dowiedział się niczego nowego.

Faragrim zamyślił się i nieświadomie pogładził warkocz w brodzie — ten, który od niedawna zaczął zmieniać kolor. Złapał się na tym i gwałtownie się wyprostował, rozglądając się szybko na boki. Nikt nie zwrócił uwagi, tylko ten wietrzniak przy oknie zerknął na niego przelotnie.

List, który spoczywał ukryty głęboko w połach szaty, dawał nadzieję, że ktoś w końcu poważnie pochyli się nad jego odkryciem. Słowa nadawcy brzmiały szczerze, a tytuł, jaki nosił, też napawał optymizmem. Zjawisko zdecydowanie wymagało wyjaśnienia.

Żeby tylko dotrzeć na miejsce bez niepotrzebnych przygód, pomyślał Faragrim, widząc poruszenie przy palenisku. Tylko mnie niepotrzebnie spowolnią.

***

Rozmowy w karczmie przerwało głośne klaskanie jednego z tubylców przy palenisku.

— Cisza, cisza! Namówiłem ją, jeszcze nam coś zaśpiewa!

Goście uciszyli się. Nawet elf, słysząc, że tylko on jeden wciąż głośno rozprawia, zamilkł po chwili.

— Zaśpiewa nam o utraconym mieście!

Wśród gości rozszedł się pomruk. Utracone miasto — ruiny dalej na północ, w dolinie — było znane nawet w dalszych stronach… Już tyle razy próbowano coś z nim zrobić… Ostatnia ekspedycja w okolice ruin ruszyła kilkanaście dni temu i od tamtej pory nie dotarły żadne wieści…

Młoda, jasnowłosa kobieta w lekkiej, jasnej sukience i ciemnoniebieskim płaszczyku wstała od paleniska i stanęła przed wszystkimi, strojąc cicho lutnię.

— Dobrze, już dobrze, zaśpiewam — odezwała się dźwięcznym głosem, śmiejąc się radośnie. — Ale to już ostatnia! Mój kapitan już na mnie czeka, wpadniecie w kłopoty, jeśli zaraz nie ruszę!

Po tych słowach uderzyła palcami w struny lutni, a pierwsze dźwięki melodii wypełniły salę…