Biografia
Wygląd. Niski, szeroki jak pień, z siwiejącą rudobrązową brodą, w której przed Nocą ognia nosił warkocz z końskich pasm, a po niej warkoczyk z błękitnoszarych piór Zefirka. Twarz ogorzała, z kurzymi łapkami od mrużenia oczu na wietrze. Ręce kowala, grube i pokryte bliznami po oparzeniach. Od zasadzki kuleje na lewą nogę. Czaprak z wyszytą podkową wozi złożony w jukach, bo nie ma już konia, na którego mógłby go położyć.
Przeszłość. Urodzony w Throalu, w rodzinie kowali od pokoleń. Jako siedmiolatek był przy narodzinach źrebięcia w stajniach hufca i źrebię wybrało właśnie jego, ku zdumieniu ojca, który widział w synu następcę przy kowadle. Pierwszą nić zobaczył dopiero po roku opieki nad źrebakiem. Ceremonię Połączenia poprowadził dla niego jego nauczyciel, stary Kawalerzysta, którego Durgan wciąż w myślach pyta o zdanie. Służył w hufcu przez wiele lat: eskortował karawany, ścigał bandytów, walczył z Theranami. Ma brata, który został w kuźni i nigdy nie zrozumiał, dlaczego Durgan wybrał siodło zamiast kamienia. Gniady był jego pierwszym i jedynym wierzchowcem.
Charakter. Cierpliwy, powolny w ruchach i słowach, uparty jak skała. Czyta ludzi tak jak konie: po oczach, oddechu i postawie. Nie obraża się na żarty, co dla wietrzniaków jest najpierw rozczarowaniem, a potem powodem do uwielbienia. Jest krasnoludem obowiązku: zostaje w klanie, bo ma wobec niego dług gościnności, i uczy Loopiego, bo nie umie patrzeć, jak marnuje się dar. Pod spokojem kryje ogromny smutek. Kawalerzysta bez wierzchowca to dla niego połowa istoty, a nocami patrzy w miejsce, gdzie zakopano Gniadego. Rzadko się śmieje, ale kiedy już się śmieje, to całym sobą. Przyznaje się do strachu, co u krasnoluda zdarza się rzadziej niż spotkanie z królową wietrzniaków.
Relacje. Loopie jest jego pierwszym i być może jedynym uczniem. Durgan widzi w nim siebie sprzed lat i tak samo się tego boi, jak się z tego cieszy. Pirri jest jego „właścicielką” i oczkiem w głowie. Z Keevem pije i się spiera, z Orrisą szanują się nawzajem jako rzemieślnicy. Z Wennem łączy go milczący rozejm, który zamienia się w szacunek, kiedy obaj widzą, kim stał się Loopie.
Dalsze losy
Po opuszczeniu klanu Tirrili wiąże się z klaczą Popielicą. Podczas zasadzki na brodzie na Czarnej Rzece zostaje śmiertelnie raniony przez Hraggula i umiera tego samego wieczoru. Loopie i Zefirek układają nad nim kamienny kopiec, na którym zostawiają topór.
Ilustracje
Kliknij ilustrację, aby otworzyć ją w pełnym rozmiarze.
