Loopie "Złotoskrzydły" Carrit

Pieśń o nieugiętych

Ognisko w koronie wielkiego drzewa nad dżunglą Servos płonęło w ogromnej glinianej misie, a wokół niego, na gałęziach i w hamakach, siedział cały klan Tirrili. Pachniało mokrym listowiem i dojrzewającymi jagodami keesryp. Powietrzna tancerka Sivrell wirowała nad językami ognia, a jej skrzydła rzucały na liście cienie. Pieśń, którą śpiewała, była starsza niż drzewo, na którym siedzieli. Opowiadała o harresa-tis, nieugiętych, jedynych wietrzniakach noszących kryształowe zbroje i tarcze. Jedni walczyli pieszo, ramię w ramię, w zwartym szyku tarcz i włóczni, którego nie mógł przełamać nawet szarżujący troll. Inni ruszali do boju w siodłach: na kuesach, czyli zwinnych jaszczurach, na szarych leśnych wilkach i na zoakach, które niosły swoich jeźdźców pod chmury. Pieśń mówiła o trzydziestu harresa-tis, pieszych i konnych, którzy zatrzymali w przełęczy kolumnę therańskich najemników, i o Tiss Nieugiętej, ostatniej harresa-tis klanu Tirrili, która na samym początku Pogromu poleciała na spotkanie Horrora, żeby jej krewni i dawcy imion z okolicznych wiosek zdążyli zamknąć wrota kaeru.

Najdalej siedziała szlachetna Ilwena, przywódczyni klanu. Klan wybrał ją przed dwudziestu laty i wciąż popierał, bo słuchała więcej, niż mówiła, a kiedy już mówiła, rzadko się myliła.

Na pniu, tuż nad ogniskiem, wisiał hełm Tiss: biała czaszka drapieżnika z dżungli Servos, wypolerowana przez pokolenia wietrzniaków, muskających ją palcami. Każde dziecko klanu dotykało jej na szczęście przed pierwszym samotnym lotem. Loopie zaś dotykał jej codziennie.

Znał pieśń Sivrell na pamięć, wiedział, kiedy się obróci i znał każde imię z długiej listy poległych. Mimo to siedział na najwyższej gałęzi z otwartymi ustami, jakby słyszał ją pierwszy raz. A kiedy Sivrell kończyła, zawsze prosił o jeszcze jedną pieśń, tę o dworze królowej wietrzniaków, gdzie harresa-tis stoją na jej straży u stóp tronu.

O tę pieśń klan spierał się od pokoleń i spór ten nigdy nie miał zwycięzcy. Jedni mówili, że królowa to dowcip, który wietrzniaki spłatały same sobie, a może satyra na elfią Alachię, domagającą się lojalności od wszystkich istot faerie. Że bardziej prawdopodobny jest skromny t'skrang albo rozrzutny krasnolud. Drudzy odpowiadali, że pieśni o dworze są zbyt stare i zbyt dokładne, żeby ktoś wymyślił je dla żartu. Pierwsi pytali, dlaczego nikt nigdy królowej nie widział. Drudzy pytali, dlaczego w tak wielu klanach, które nigdy się ze sobą nie spotkały, śpiewa się o niej niemal te same słowa. Wędrowcy przynosili wieści o kwarcowych koronach zostawianych przy ogniskach w dalekich lasach, a sceptycy odpowiadali, że korony robią jubilerzy, nie królowe. Każdy argument miał swoją odpowiedź, a każda odpowiedź swój argument.

Loopie słuchał obu stron i nie umiał wybrać. W środku jednak, tam, gdzie od Nadania Imienia nosił światło połkniętych świetlików, chciał wierzyć, że kiedyś stanie przed królową w zbroi z kryształu, a ona wymówi jego imię i pasuje na harresa-tis.

Ojciec i syn

Loopie przyszedł na świat wiosną, jak wszystkie dzieci wietrzniaków. Dziesiątego dnia życia, kiedy umiał już latać, klan zawiesił między gałęziami labirynt z liści i pnączy, a cała wioska zebrała się wokół, żeby popatrzeć. Labirynt miał cztery zakręty: na północ, na południe, na zachód i na wschód, a przy każdym czekał ktoś bliski z błogosławieństwem. Przy północnym matka życzyła mu odwagi. Przy południowym Keevo życzył mu radości, a przy zachodnim Orrisa mądrości. Przy wschodnim, ostatnim, czekał ojciec i życzył mu, żeby zawsze wracał do domu. Loopie przeleciał labirynt tak szybko, że o mało nie minął ojca, a na końcu, jak każe obyczaj, połknął garść świetlików, żeby nieść w sercu światło. Sivrell dopisała jego imię do pieśni klanu i tego wieczoru po raz pierwszy zaśpiewano ją razem z nim. Wenn długo potem powtarzał, że syn już wtedy leciał tak, jakby gdzieś się spieszył.

Ojciec Loopiego, Wenn, był powietrznym zwiadowcą, tak jak przed nim jego ojciec i dziadek. Mówił mało, patrzył daleko i nie wierzył w nic, czego nie zobaczył na własne oczy. W królową nie wierzył wcale. W harresa-tis wierzył, bo widział hełm Tiss na pniu, ale właśnie dlatego nie chciał o nich słyszeć. Nieugięci nie wracali z bitew. Klan Tirrili stracił ich wszystkich, jeszcze zanim Pogrom rozpętał się na dobre. Po wszystkich, którzy nosili kryształ, został tylko hełm.

Wenn chciał, żeby syn został zwiadowcą. Uczył go latać nisko, chować się w liściach, czytać wiatr i rozpoznawać zapachy. Zwiadowca, powtarzał, widzi wroga pierwszy i wraca do domu żywy. Loopie uczył się pilnie, ale w czasie lekcji myślami był gdzie indziej, a ojciec to widział. Najgorsza kłótnia wybuchła, kiedy Wenn znalazł pod hamakiem syna tarczę z kory i trzciny, pomalowaną tak, by przypominała kryształowe płyty. Spalił ją w ognisku. Loopie odleciał wtedy w dżunglę i wrócił dopiero nad ranem. Przez wiele dni ojciec i syn mijali się na gałęziach bez słowa.

Matka, Tiaree, pochodziła z klanu Mirrevi, z drzew położonych dzień lotu na północ. Tkała sieci z włókna sadoor i śmiała się tak głośno, że płoszyła ptaki. W królową wierzyła, bo wierzyła w nią jej matka, i nie wstydziła się tego. Kiedy mąż i syn się kłócili, wychodziła z dziupli i godziła ich albo przynajmniej częściowo łagodziła ich spory.

Jak każde dziecko wietrzniaków, Loopie miał też drugą parę opiekunów. Stary Keevo w młodości był władcą wiatru, a na starość najchętniej władał dzbanem wypełnionym po brzegi keesris. To on nauczył chłopca trzymać włócznię: najpierw krótką, dziecięcą, z grotem z kości, potem coraz dłuższe. Wieszał na lianie tykwę i kazał w nią pchać w locie, raz za razem, aż ręce odmawiały posłuszeństwa. Keevo uczył go walki władców wiatru i niczego więcej. Ale Loopie, pchając włócznią w tykwę, wyobrażał sobie, że siedzi w siodle, że pod nim czuje ciepło wierzchowca, a włócznia jest kopią. Że ma na piersi kryształ, a za plecami szereg tarcz. Uczył się na przyszłego władcę wiatru, a marzył, by zostać harresa-tis.

Drugą opiekunką była Orrisa, Mistrzyni Żywiołów, która rozmawiała z wiatrem i wodą tak, jak inni rozmawiają z sąsiadami. Była też jubilerką i mistrzynią tatuażu, a jej palce potrafiły oprawić kroplę rosy w srebro. Pod sufitem jej warsztatu wisiały dziesiątki kryształowych dzwoneczków, a na półkach, w rzędzie glinianych dzbanów, stał złoty pył, którym zdobiła broszki. Loopie, przesiadując w warsztacie, godzinami patrzył, jak światło przechodzi przez kryształki i rozpada się na tęcze.

Orrisa miała też broszkę po babce: maleńką koronę z kwarcu, w której środku tkwił zamknięty w krysztale płomyk. Babka twierdziła, że dostała ją od posłańca z dworu. Połowa klanu miała ją za pomyloną, a druga połowa jej zazdrościła. Kiedy ktoś podawał w wątpliwość jej historie, mówiąc, że to „niemożliwe”, kwitowała to tylko stwierdzeniem, że „niemożliwe” to słowo dobre dla krasnoludów, a nie wietrzniaków.

Dzwoneczki pani Orrisy

Tydzień po święcie Keesryp Orrisa powierzyła Loopiemu zadanie godne „dorosłego”, przynajmniej tak to przedstawiła. Wichura zerwała z jej warsztatu trzy kryształowe dzwoneczki i rozniosła je po lesie. Orrisa sama je zaklęła. Każdy dzwonił w innej sytuacji: kiedy zbliżała się burza, ktoś miał zachorować albo w pobliżu pojawiło się obce źródło magii.

Loopie sfrunął w półmrok dżungli. Dwa dzwoneczki odnalazł szybko, po dźwięku: jeden w pajęczynie, drugi w dziobie kruka, z którym stoczył krótką i upokarzającą bitwę. Trzeci usłyszał dopiero nad strumieniem. Dzwonił cicho i bez przerwy…

Leżał w błocie obok odcisku buta tak wielkiego, że Loopie mógłby się w nim położyć razem ze skrzydłami. Troll. Ale wokół śladu nie była złamana ani jedna gałązka, a trolle nie umieją chodzić cicho. Dzwoneczek dzwonił właśnie nad tym śladem. Loopie uznał, że buty, które go zostawiły, muszą być zaklęte. Kawałek dalej na krzaku wisiała przecięta sieć. Splot był gruby i ciasny, a w węzły wpleciono drobne żelazne haczyki. Obok leżała połamana drewniana klatka, w której jeszcze niedawno trzymano coś żywego: na prętach zostały kępki rudej sierści i pióra ptaka. Loopie powąchał sieć i poczuł słodkawe ziele, które często palą ludzcy karawaniarze.

Potem usłyszał głosy i przypadł do gałęzi. Brzegiem strumienia szło dwóch ludzi: jeden chudy jak tyczka, drugi z twarzą poznaczoną bliznami. Mówili gwarą, w której połowa słów znaczyła co innego niż zwykle. Loopie zrozumiał niewiele: że przyszli z Kratas, że ich hersztem jest troll, którego nazywają Cichym, i że w Kratas czekają na nich kupcy. Poszukują rzadkich zwierząt na areny i menażerie bogaczy. I dawców imion, wszystko jedno jakiej rasy, byle młodych i zdrowych.

Kiedy odeszli, Loopie siedział w liściach, dopóki nie przestał się trząść. Potem poleciał za nimi, wysoko i ostrożnie, aż zobaczył w górze strumienia dym z ogniska i kilkanaście postaci wokół. Nie odważył się podlecieć bliżej. Wrócił do Orrisy z trzema dzwoneczkami i jedną złą wiadomością. Ta poleciała wraz z nim do Ilweny. Szlachetna Ilwena wysłuchała ich w milczeniu, a następnego ranka Wenn i trzech innych zwiadowców polecieli na północ, śladem bandytów.

Kooweesh w paprociach

Trzy dni później Loopie usłyszał w dole nierówny tętent kopyt, ciężki i potykający się, przerywany chrapliwym oddechem. Gniadosz z białą strzałką na pysku wlókł się przez paprocie z trzema bełtami w boku i prawą przednią nogą zwisającą pod złym kątem. Na jego grzbiecie, wtulony w grzywę, leżał krasnolud z brodą zlepioną krwią i toporem przywiązanym do pleców.

Wojownicy klanu otoczyli przybysza z łukami w dłoniach, a z gałęzi wychyliły się dmuchawki z zatrutymi strzałkami. Od czasu znalezienia przez Loopiego sieci każdy kooweesh, czyli więzień ziemi, był podejrzany. Krasnolud zsunął się z grzbietu konia. Nie było na nim siodła, tylko czaprak z wyszytą podkową, nie było również wodzy ani wędzidła. Koń ugiął zdrową nogę i położył się w paprociach z ciężkim prychnięciem.

Krasnolud usiadł przy łbie zwierzęcia, oparł czoło o jego czoło i zamilkł. Tchnięty intuicją Loopie skupił się i spojrzał astralnie, tak jak każdy wietrzniak potrafi od urodzenia. Świat przygasł i zszarzał, a spod niego wyłoniły się barwy magii. Wtedy Loopie dostrzegł coś, czego nie widział nigdy wcześniej: nici łączące krasnoluda z koniem, grube jak liny, ciepłe i jasne jak słońce, na które patrzy się przez słój miodu. To nie koń był magiczny. Magiczna była więź między nimi. Nici drżały. Krasnolud szeptał coś do końskiego ucha, coś, czego nie miał prawa usłyszeć nikt inny. Koń odetchnął raz, drugi, i oparł łeb na kolanach jeźdźca.

Potem krasnolud wyjął nóż i zrobił to, co musiał, szybko i czysto. Nici zgasły, a Loopie poczuł to w piersi, jakby ktoś zgasił w nim jednego ze świetlików. Krasnolud długo siedział bez ruchu. W końcu wyciął z grzywy trzy pasma i drżącymi palcami wplótł je we własną brodę.

Nikt z klanu nie zażartował.

Narada w koronach

Krasnolud nazywał się Durgan Kamienna Podkowa i był Kawalerzystą z throalskiego hufca, który eskortował karawanę kupiecką skrajem dżungli. Wieczorem, przy ogniu u podnóża drzewa, opowiedział swoją historię, a nad nim, na każdej gałęzi, siedziały wietrzniaki i słuchały.

Karawanę napadnięto w wąwozie. Nie była to zgraja głodnych rabusiów, tylko zorganizowana banda: zasadzka zastawiona po obu stronach drogi, kusznicy na skałach, sieci zrzucane z drzew na woźniców. Hufiec walczył dzielnie, ale bandytów było trzy razy więcej. Prowadził ich troll wielki jak dąb, a mimo to Durgan nie usłyszał go, dopóki ten nie stanął tuż obok. Jego ludzie nazywali go Cichym Hraggulem. Bandyci złupili wozy, w tym skrzynie srebra wiezione do throalskich mennic, a woźniców i jeźdźców, którzy przeżyli, skuli łańcuchami i popędzili na południe. Durgan wyrwał się tylko dlatego, że jego koń, z trzema bełtami w boku, ostatkiem sił uciekł z nieprzytomnym krasnoludem na grzbiecie, pędząc tak szybko, że bandyci nie byli w stanie go dogonić. Kosztowało go to życie…

Klan naradzał się do późnej nocy. Jedni chcieli dać obcemu wodę i odesłać go, zanim ściągnie kłopoty. Inni przypominali, że kłopoty już tu są, że nie bez przyczyny czterech zwiadowców poleciało na północ, a krasnolud wygląda na ofiarę, nie agresora. Keevo zauważył, że krasnolud, który przyznaje się do strachu, jest rzadszy od królowej wietrzniaków, i że już choćby dlatego warto go zatrzymać.

W końcu Ilwena uderzyła w kryształowy dzwon i odprawiła Rytuał Posłuchu. Powiedziała, że kto żegna wierzchowca jak brata, ten zna wartość wolności, i że Durgan Kamienna Podkowa zostanie, dopóki jego rany się nie zagoją.

Następnego dnia wrócili zwiadowcy. Obóz w górze strumienia, który wypatrzył Loopie, był pusty, ślady prowadziły dalej na północ i ginęły w skałach. Mimo wszystko Ilwena kazała przygotować drzewo do obrony. Wietrzniaki splatały sieci, ostrzyły groty, zastawiały sidła i ćwiczyły ewakuację dzieci do wielkiej hali wydrążonej w pniu drzewa, gdzie przed wiekami klan przeczekiwał burze. Durgan, choć ledwo chodził, służył wietrzniakom radą.

Omszały Pniak

Durgan zamieszkał w dziupli u podnóża drzewa, bo do hamaków w koronie nie miał jak się wspiąć. Przez pierwszy tydzień wietrzniaki, mimo przygotowań do obrony, znajdowały czas, by urządzać zawody w wymyślaniu dla niego przezwisk. Wygrała siedmioletnia Pirri z przezwiskiem „Omszały Pniak”, bo krasnolud był niski, szeroki i tak powolny, że niemal nie ruszał się z miejsca. Zaś z uszu i nosa wystawały mu włosy, które przypominały jej mech na pniakach. Durgan, ku powszechnemu rozczarowaniu, nie obraził się ani razu. Za to kiedy Pirri przyleciała mu oznajmić zwycięstwo, z całą powagą uścisnął jej maleńką dłoń i pogratulował wyobraźni. Od tej pory dziewczynka uważała go za swoją własność.

Wietrzniaki robiły Durganowi rozmaite psikusy. Napełniały mu buty jagodami, zaplatały brodę w kwiaty, kiedy spał, a raz przeniosły cały jego dobytek, kawałek po kawałku, na gałąź dziesięć metrów nad ziemią. Durgan za każdym razem wzdychał, mruczał coś po krasnoludzku i cierpliwie naprawiał szkody. Mimo psot Loopie zauważył, że nocami krasnolud nie śpi. Siedział przed dziuplą i patrzył w ciemność, w miejsce, gdzie zakopał swojego konia.

Jednej nocy Loopie przyniósł mu dzban keesris i usiadł obok niego. Rozmawiali o koniach, o Throalu i o tym, jak smakuje keesris komuś, kto przez całe życie pił głównie krasnoludzkie piwo. Potem Loopie zapytał, jak nazywał się jego koń.

Durgan odpowiedział bez wahania, że wszyscy w hufcu wołali na niego Gniady. Uśmiechnął się przy tym, pierwszy raz od przybycia, choć był to smutny uśmiech. Potem długo milczał, obracając w palcach kubek. W końcu dodał, że „Gniady” nie było jego prawdziwym Imieniem. Prawdziwe nadał mu podczas pierwszego wspólnego galopu, tak jak każdy Kawalerzysta, i nigdy nikomu go nie wyjawił: ani bratu, ani przyjaciołom z hufca, ani swojej kobiecie, ani nawet Pasjom. Teraz, kiedy koń odszedł, to Imię żyło już tylko w nim i miało tam pozostać. Między Kawalerzystami pytanie o nie uchodziło za śmiertelną obrazę, ale o imię, którym woła się wierzchowca przy innych, mógł zapytać każdy. Loopie słuchał opowieści krasnoluda z otwartymi ustami. Wietrzniaccy Kawalerzyści też przestrzegali tego obyczaju, ale w klanie Tirrili od wyjścia z kaeru nie było żadnego i Loopie nigdy wcześniej o nich nie słyszał.

Opowiedział mu też o warkoczu. Trzy pasma z grzywy, splecione z włosami jeźdźca, nosi się do końca życia. Spalone w chwili największej potrzeby dają Kawalerzyście siłę wierzchowca ostatni raz, ale tylko wtedy, gdy jest gotów oddać za coś życie.

Loopie długo milczał, a potem zapytał, czy Kawalerzysta może dosiadać czegoś innego niż koń. W końcu nie był pewien, czy harresa-tis również byli kawalerzystami. Durgan pierwszy raz od przybycia roześmiał się naprawdę szczerze. Opowiedział o wietrzniackiej kawalerii, którą widział kiedyś na skraju Krwawej Puszczy: o małych jeźdźcach na kuesach, którzy ścigali się z wiatrem, i na wilkach, które biegły przez las bez jednego szelestu. Opowiedział o t'skrangach z Rzeki Węża, którzy dosiadają wielkich wodnych jaszczurów i szarżują przez płycizny w fontannach piany. O orkowych nomadach na grzmotorożcach, od których tętentu drży ziemia. O trollach z gór, których kudłate, potężne bestie wspinają się po skałach. O obsydianach, zbyt ciężkich dla każdego konia, którzy wiążą się z ogromnymi, powolnymi stworzeniami zdolnymi unieść kamień. Kawalerzystę, mówił, nie czyni wierzchowiec, tylko więź.

Tej nocy Loopie nie zmrużył oka.

Pisklę w wąwozie

Loopie, choć klan miał teraz co innego na głowie, nie przestał szukać śladów bandytów. Wymykał się, kiedy nikt nie patrzył, i zapuszczał znacznie dalej, niż wolno było młodzikom. Latał nisko, chował się w liściach, tak jak uczył go ojciec, choć nigdy by mu się do tego nie przyznał.

Tam, gdzie dżungla podchodziła pod skalne urwiska, gniazdowały dzikie zoaki. Loopie widywał je od dziecka, zawsze z daleka: wielkie, ciemne kształty krążące nad skałami o zmierzchu. Wiedział, jak wyglądają, i wiedział, że lepiej się do nich nie zbliżać, ponieważ są niebezpiecznymi drapieżnikami. Tym razem jednak urwisko było ciche. Żaden zoak nie krążył nad skałami.

U stóp ściany leżało gniazdo zrzucone z wysoka: splątana masa gałęzi, piór i kości. Na skałach wokół wisiały strzępy sieci z żelaznymi haczykami, a ziemię znaczyły ślady wielkich butów i krew. Bandyci ściągnęli stąd dorosłe zoaki dla aren i bogatych dawców imion. Ale w szczelinie skały, pod resztkami gniazda, coś się poruszyło i zasyczało. Coś, czego łowcy w pośpiechu nie zauważyli.

Był to młody zoak, wzrostu samego Loopiego. Przypominał gryfa, ale tylko z przodu: miał zakrzywiony dziób, a głowę i pierś okrywał mu pióropusz, jeszcze puchaty, szaroniebieski jak burzowe niebo, z jaśniejszymi pręgami. Za piórami ciało przechodziło w jaszczurcze, pokryte drobną łuską, zakończone długim, giętkim ogonem. Stał na dwóch jaszczurczych łapach z pazurami ostrymi jak ciernie, zaś skórzaste skrzydła miał rozpięte na długich palcach jak u nietoperza. W jednym skrzydle tkwił żelazny haczyk wyrwany z sieci.

Zoak zasyczał i kłapnął dziobem tak blisko palców Loopiego, że chłopiec cudem uratował dłoń. Uciekł w górę, ale nie odleciał. Siedział na gałęzi do zmroku i patrzył w żółte oczy, z których kipiała wściekłość, skrywająca strach i samotność. Pisklę wołało cicho, chrapliwie, w stronę skał, z których nikt nie odpowiadał.

Loopie wiedział, że jeśli zostawi je samo, nie przeżyje. Do wioski go nie zaniesie, bo nie uniósłby nawet połowy jego wagi. A klan, który dzień i noc szykował drzewo do obrony, nie miał czasu dla osieroconego pisklęcia drapieżnika. Postanowił więc zająć się nim sam.

Ryba, pieśń i burza

Pierwszego dnia rzucił pisklęciu rybę z bezpiecznej odległości. Zoak nie tknął jej, dopóki Loopie nie odleciał.

Drugiego dnia ryba upadła bliżej, a Loopie został na gałęzi i śpiewał cicho pieśń klanu, tę z imionami wszystkich krewnych, bo nic innego nie przyszło mu do głowy. Kiedy doszedł do imienia ojca, zawahał się, jakby to imię wciąż go uwierało, ale zaśpiewał je do końca. Zoak przestał syczeć i przekrzywił łeb.

Trzeciego dnia przyleciał o świcie i zastał pisklę śpiące, zwinięte w szczelinie, wyczerpane bólem i głodem. Zszedł na ziemię cicho, tak jak uczył go ojciec, i jednym szybkim ruchem wyciągnął haczyk ze skrzydła. Zoak wrzasnął przez sen, zerwał się i rzucił na oślep, ale Loopie był już w powietrzu, z haczykiem w dłoni. Kiedy pisklę się uspokoiło, zauważyło, że skrzydło boli mniej. Tego dnia zjadło rybę, zanim chłopiec odleciał.

Czwartego dnia Loopie przyłożył do rany okład z liści, które Orrisa dała mu „na rozcięcia od cierni”, o nic nie pytając. Pisklę syczało, ale pozwoliło mu się opatrzeć.

Piątego dnia Loopie uznał, że są już przyjaciółmi, i wyciągnął rękę, żeby pogłaskać puch na jego karku. Zoak smagnął go ogonem tak, że chłopiec wylądował w błocie z rozbitą wargą i bolącym ramieniem. Wrócił do wioski z krwią na rękawie i powiedział matce, że spadł na kolczasty krzak. Tiaree długo na niego patrzyła i nie powiedziała jednak ani słowa. Wieczorem zostawiła mu na hamaku zwój czystego płótna i słoiczek maści.

Siódmej nocy przyszła burza. Loopie wiedział, że nadchodzi, bo dzwoneczek Orrisy dzwonił od rana, więc przyleciał do wąwozu z płaszczem i dwoma kocami. Nie zdążył wrócić przed deszczem, a że mokre skrzydła wietrzniaka stają się ciężkie jak ołów i rwą się jak papier, schował się w szczelinie skały, tej samej, w której mieszkało pisklę. Zoak syczał przez chwilę, potem przestał. Piszczał z zimna i ze strachu przed piorunami. Loopie zarzucił płaszcz i koce na nich obu i przytulił się do puchatego boku. Przesiedzieli tak całą noc, przemoczeni, drżący i wtuleni w siebie. Loopie śpiewał pieśń klanu, a pisklę przestało piszczeć i słuchało. Czuł, jak pod puchem bije jego szybkie serce.

Dziesiątego dnia, kiedy Loopie przyleciał, pisklę nie syczało. Samo podeszło, stanęło z nim oko w oko i zagulgotało nisko, chrapliwie, jakby o coś pytało. Potem położyło mu łeb na ramieniu. Loopie objął je za szyję, tam, gdzie puch przechodził w łuski, i stał tak bez ruchu, bojąc się, że oddycha zbyt głośno i przepłoszy zwierzę. Kiedy wrócił do domu, rozpłakał się jak dziecko.

Krasnolud, który wiedział

Durgan wyczuł zapach zwierzęcia już pierwszego wieczoru, kiedy Loopie wrócił z wąwozu z niebieskoszarym puchem przyklejonym do rękawa. Od razu wiedział, że chłopiec spotkał jakieś zwierzę. Nie powiedział jednak nic. Patrzył przez następne dni, jak Loopie znika o świcie i wraca o zmroku, coraz bardziej zmęczony i coraz bardziej szczęśliwy. Widział okład z liści, który chłopiec wynosił z warsztatu Orrisy, i rozbitą wargę. Widział też, jak mimo zbliżającej się burzy leciał w las z kocami pod pachami. Czekał.

Dopiero dziesiątego wieczoru, kiedy Loopie wrócił z rumieńcami na policzkach i z wyrazem twarzy, który krasnolud pamiętał z własnej młodości, Durgan zapytał go wprost o zwierzę. Ku swojemu własnemu zaskoczeniu Loopie opowiedział wszystko, a krasnolud poprosił, żeby zaprowadził go do wąwozu.

Szli długo, bo Durgan wciąż kulał, a Loopie wzdychał nad jego tempem. Na widok krasnoluda pisklę zasyczało, nastroszyło pióropusz i schowało się za Loopiego, choć już było od niego większe. Durgan stanął. Nie cofnął się ani nie podszedł. Spuścił wzrok, rozluźnił ramiona i czekał, aż pisklę przestanie syczeć. Potem długo przyglądał się w milczeniu, jak zoak trąca dziobem dłoń wietrzniaka i jak obaj, chłopiec i pisklę, w tej samej chwili i tym samym ruchem odwracają głowy na odgłos pękającej gałęzi.

Wieczorem, przy ogniu, Durgan powiedział Loopiemu to, co słyszy na początku drogi każdy Kawalerzysta: że to nie jeździec wybiera wierzchowca, lecz wierzchowiec jeźdźca. W Throalu Kawalerzyści czuwają przy narodzinach źrebiąt i czekają, aż któreś wybierze sobie dziecko. Potem źrebię i dziecko dorastają osobno, a łączy je dopiero ceremonia. Loopie i zoak dostali coś rzadszego. Mieli dorastać razem, od dzieciństwa, od pierwszego lotu, a takiej więzi, jak twierdził krasnolud, nie przetnie potem nic. Durgan miał wobec klanu dług gościnności i nie miał już konia, do którego mógłby wracać. Jeśli Loopie chciał, krasnolud gotów był zostać, aż pisklę urośnie, i nauczyć chłopca wszystkiego, co sam umiał.

Loopie odpowiedział trzema pętlami nad głową krasnoluda, kozłem w powietrzu i awaryjnym lądowaniem w paprociach. Durgan uznał to za zgodę.

Dwa serca

Klan dowiedział się o zoaku następnego dnia. Ilwena wysłuchała Durgana, poleciała do wąwozu sama i wróciła dopiero o zmroku. Ogłosiła, że zoak zostaje, a chłopiec będzie się uczył. W klanie Tirrili od wyjścia z kaeru nie było adepta dyscypliny Kawalerzysty i być może nadszedł czas, żeby to zmienić.

Wenn nie odezwał się na tej naradzie ani słowem. Tej nocy Loopie słyszał przez ścianę dziupli, jak ojciec i matka kłócą się szeptem, długo i zawzięcie. Rano ojciec poleciał na patrol bez pożegnania.

Kiedy skrzydło zoaka się zagoiło, pisklę przeniosło się bliżej wioski. Zamieszkało w dziupli u podnóża drzewa, obok Durgana, i rosło w oczach. Po pierwszej porze deszczów było dwa razy większe od Loopiego, po drugiej trzy razy. Pióropusz na jego głowie i piersi zgęstniał i pociemniał do koloru nieba przed burzą. Loopie rósł razem z nim, choć wolniej. Wydłużyły mu się skrzydła, głos zmężniał, a ramiona dojrzały do pełnowymiarowej włóczni, którą Keevo wręczył mu w dniu, w którym chłopiec osiągnął pełnoletność. Razem z zoakiem łowili ryby w strumieniu, razem spali w dziupli, kiedy padało, i razem obrywali od Keeva za podkradanie keesris. Zoak uczył się latać, a Loopie latał obok niego, wolno i nisko, poprawiając mu krzywe skręty.

Przez ten czas Durgan uczył chłopca wszystkiego, czego można się nauczyć bez dosiadania wierzchowca. Jak czytać emocje zwierzęcia po oczach, ogonie i oddechu. Jak dbać o pazury, pióra i błony skrzydeł. Jak walczyć pieszo, kiedy wierzchowiec będzie niezdolny do walki. Krasnoludzki topór niewiele miał wspólnego z wietrzniacką włócznią, więc obaj często musieli zgadywać, jak przełożyć jedno na drugie. Krasnolud nigdy nie mówił, ile to potrwa, zanim Loopie będzie mógł wsiąść na zoaka. Powtarzał, że zwierzę samo da znać, kiedy będzie gotowe.

Dało znać w trzecią wiosnę. Zoak był już dorosły: smukły z przodu jak drapieżny ptak, z potężnym, łuskowatym zadem i ogonem dłuższym niż reszta ciała, z rozpiętością skrzydeł, przy której cały Loopie wydawał się mały jak liść. Pewnego ranka sam przyklęknął przed Loopiem i nadstawił mu grzbiet.

Dopiero wtedy zaczęła się prawdziwa nauka, a jej pierwszą zasadą był zakaz latania. Wietrzniak, który spada, odruchowo rozkłada skrzydła. Kawalerzysta, który spada, chwyta się wierzchowca. Durgan chciał, żeby Loopie oduczył się pierwszego odruchu, zanim nauczy się drugiego. Loopie siadał więc na grzbiecie zoaka bez uprzęży, bez pasa i bez niczego, czego mógłby się przytrzymać, uczył się kierować kolanami, a potem samą myślą. Spadał i wstawał. Pirri, już nie siedmioletnia, ale wciąż samozwańcza asystentka i właścicielka Omszałego Pniaka, liczyła upadki na głos i doszła do stu czterdziestu siedmiu, zanim Durgan kazał jej przestać.

Tamtej wiosny, pewnego wieczoru po treningu, Loopie leżał oparty o ciepły bok zoaka i z przyzwyczajenia spojrzał astralnie. Między nim a Zefirkiem, cienka jak pajęczyna i drżąca, biegła nić. Barwy ciepłej jak leśny miód. Podobna do tej, jaką trzy lata wcześniej widział między Durganem a jego koniem. Do rana nie zmrużył oka…

Potem przyszły chusty. Durgan zasłaniał Loopiemu oczy i kazał prowadzić zoaka przez wąwóz, polegając tylko na tym, co czuje. Potem zasłaniał oczy zoakowi i kazał chłopcu być jego wzrokiem. Pierwsza próba skończyła się zderzeniem z drzewem. Dziesiąta też. Dwudziesta pierwsza nie. Loopie, z oczami zawiązanymi chustą, poczuł nagle, że widzi: wąwóz z góry, ostrzej niż kiedykolwiek, z zapachem każdej gałęzi i każdego żuka pod korą. Patrzył oczami Zefirka. Podczas tego lotu szepnął zoakowi do ucha jego imię, głośniej zaś krzyknął: „Zefirek!” Kiedy wylądowali i zdjął chustę, zerwał się w powietrze z wrzaskiem radości, wywinął trzy kozły i rzucił się zoakowi na szyję, a Zefirek podskakiwał na jaszczurczych łapach, bił skrzydłami i gulgotał tak głośno, że ptaki uciekły z całego wąwozu. Biegali, skakali i fruwali wokół siebie, aż obaj padli zdyszani w paprocie. Durgan stał z boku i udawał, że wcale się nie uśmiecha. Wiele rzeczy przychodziło im łatwiej, niż krasnolud się spodziewał. Znali się od samego dzieciństwa i Loopie często wiedział, dokąd zoak skręci, zanim zoak sam o tym wiedział. Krasnolud mówił, że stają się jednym zwierzęciem z dwoma sercami.

Zaginieni zwiadowcy

Przez rok klan odczuwał względny spokój. Intensywność ataków bandytów zmalała. Pojawiali się czasem, jednak inne klany, kiedy spotykały się z Tirrili na wymianie towarów, wspominały o nich coraz częściej. Raz przepadło gdzieś stadko kuesów z pastwisk, raz rodzina ludzkich zbieraczy żywicy, raz karawana t'skrangów, która nigdy nie dotarła do celu. Trzeciego lata po przybyciu Durgana przyszła wiadomość, na którą czekali wszyscy i której nikt nie chciał usłyszeć.

Do wioski dotarła wietrzniaczka z klanu Mirrevi, z drzew, z których pochodziła matka Loopiego. Miała rozdarte skrzydło i krew na twarzy, a kiedy wylądowała w koronie drzewa, trzeba ją było przytrzymać, żeby nie spadła. Bandyci napadli na ludzką osadę drwali nad rzeką i na krasnoludzką kopalnię w pobliskich wzgórzach. Popędzili w łańcuchach wszystkich, którzy przeżyli. Wietrzniaki z Mirrevi widziały to z koron drzew. Następnej nocy bandyci podpalili ich drzewo, żeby nie zostawić świadków. Klan rozproszył się po dżungli, a ona sama nie wiedziała, kto przeżył. Wiedziała tylko, gdzie bandyci trzymają jeńców: w ruinach kaeru Vash, dzień drogi na północ, razem z dzikimi zwierzętami w klatkach. Wszystko to czekało, aż zbierze się dość towaru, żeby opłaciło się pognać go do Kratas, na targ niewolników i na areny.

Wenn i trzech innych zwiadowców polecieli tej samej nocy, żeby sprawdzić drogę do kaeru. Nie wrócili.

Matka Loopiego nie zapłakała. Wietrzniaki płaczą głośno i długo, kiedy tracą bliskich, a ona po prostu stała bardzo prosto, z dłońmi zaciśniętymi na sieci, którą akurat tkała. Jej klan był rozproszony po dżungli, a jej mąż przepadł gdzieś w drodze do kaeru. Wszyscy w koronie drzewa wiedzieli, co to może znaczyć, choć nikt nie chciał tego powiedzieć głośno. Bandyci nie sprzedawali wietrzniaków, bo te w niewoli nie przeżywają długo, ale zwiadowców, którzy za dużo widzieli, mogli trzymać w klatkach, dopóki nie wyciągną z nich, gdzie są drzewa ich klanów. Zamknięty wietrzniak choruje i po kilkunastu dniach umiera.

Loopie przez całą noc siedział obok Zefirka i myślał o tarczy z kory, którą ojciec spalił w ognisku. O tym, że nigdy się po tym nie pogodzili.

Ruiny kaeru Vash

Ilwena posłała gońców do wszystkich okolicznych klanów, ale zanim te się zbiorą, ktoś musiał zobaczyć, z czym przyjdzie im walczyć, i to tak, żeby nie skończyć jak Wenn. Polecieli dwaj: Arro, najstarszy z pozostałych zwiadowców, i Loopie na Zefirku. Durgan został, żeby przygotować drzewo do obrony. Przed odlotem położył Loopiemu dłoń na ramieniu i patrzył na niego długo. Loopie wiedział, co krasnolud chce mu powiedzieć, bo powtarzał mu to od trzech lat: Kawalerzysta, który traci głowę, traci wierzchowca, a potem wszystko inne.

Lecieli nocą, nisko nad koronami drzew, w świetle księżyca. Loopie po raz pierwszy czuł tak długo wiatr nie na własnych skrzydłach, lecz na skrzydłach Zefirka, ogromnych i skórzastych, które niosły go bez wysiłku. Arro leciał obok i co jakiś czas przysiadał na grzbiecie zoaka, żeby odpocząć.

Kaer Vash wydrążono w skalnym urwisku nad rzeką. Jego wrota, niegdyś zapieczętowane przed Horrorami, od stuleci leżały rozbite. Na skalnej półce przed nimi płonęły ogniska. Z korony drzewa po drugiej stronie wąwozu Loopie, Arro i Zefirek patrzyli w milczeniu.

Klatki stały w rzędzie przed wrotami i ciągnęły się w głąb korytarzy. W większości siedzieli ludzie i krasnoludy w łańcuchach — drwale z osady i górnicy z kopalni. W jeszcze większych klatkach były zwierzęta: para kuesów, pręgowany leśny kot, dwa dorosłe zoaki z okutymi dziobami. Zefirek zadrżał na ich widok, a Loopie poczuł przez nici, jak coś w zoaku pęka, jakby to on siedział za tamtymi kratami. Między ogniskami krążyło kilkudziesięciu bandytów: ludzie, orkowie i jeden elf o twarzy pokrytej tatuażami. Ponad nimi, o głowę wyższy od najwyższego, stał troll szary jak skała, z powykręcanymi rogami, w miękkich butach ze skóry. Loopie przypomniał sobie ślad nad strumieniem i spojrzał astralnie, pewien, że zobaczy zaklęte buty. Buty były zwyczajne. Magia oplatała samego trolla: chłodne, ciasne wzory biegnące przez jego ciało, które tłumiły każdy krok i każdy oddech. To był ten blask, na który przed trzema laty dzwonił dzwoneczek Orrisy. Hraggul nie potrzebował zaklętych butów. Był adeptem.

Przy samej krawędzi półki, w ostatniej, najmniejszej klatce, siedziało czterech wietrzniaków. Jeden z nich, z blizną na ramieniu, z zamkniętymi oczami nucił coś cicho. Szum rzeki zagłuszał melodię, ale Loopie znał ją na pamięć. Pieśń z imionami wszystkich krewnych. Tę, przy której jako pisklę uspokoił się Zefirek.

Wszystko w nim krzyczało, żeby lecieć. Kolana same zacisnęły się na grzbiecie zoaka, a Zefirek, który czuł to samo, co on, rozpostarł skrzydła. Arro chwycił go za rękę, ale nie był w stanie go zatrzymać i obaj o tym wiedzieli. Zatrzymał się sam. Jego dotyk przypomniał mu dłoń Durgana na ramieniu i sto czterdzieści siedem upadków. Gdyby poleciał teraz, za chwilę on i Zefirek siedzieliby w klatkach obok ojca i nikt nie sprowadziłby pomocy. Trząsł się z wściekłości i bezsilności, a Zefirek trząsł się razem z nim. Skrzydła zoaka powoli się złożyły.

W tej samej chwili Cichy Hraggul podniósł głowę, powęszył i spojrzał prosto na ich drzewo. Nic nie powiedział, tylko się uśmiechnął.

Uciekali przez całą noc. Kiedy o świcie dotarli do wioski, zwiadowcy zostawieni na straży przynieśli wieść, że część bandy wyruszyła z kaeru na południe, prosto w stronę drzewa klanu Tirrili.

Noc ognia

Bandyci dotarli pod drzewo wieczorem następnego dnia, zanim zdążyły przybyć sąsiednie klany. Wietrzniaki miały tylko ten jeden dzień, żeby przygotować się do obrony, i wykorzystały go co do godziny. Hraggul prowadził swoich ludzi tropem wietrzniaków. Wiedział, że klan, który go wyśledził, musiał zniknąć, zanim rozgłosi, gdzie jest kaer, a zoak, który niósł na grzbiecie jeźdźca, był sporo wart sam w sobie. Bandyci przeczekali wieczór w paprociach i uderzyli w najciemniejszej godzinie przed świtem. Przyszli z pochodniami, z sieciami pełnymi żelaznych haczyków i z dzbanami smoły. Podpalili niższe gałęzie wielkiego drzewa.

W lesie podniósł się gęsty, gryzący i ciemny jak noc dym. Wietrzniaki krztusiły się, traciły orientację i spadały prosto w sieci, które bandyci zarzucali w powietrze. Przygotowania z ostatnich lat nie poszły jednak na marne. Woda z zawieszonych na gałęziach bukłaków gasiła płomienie, zanim ogarnęły koronę, a matki z dziećmi uciekały wyćwiczonymi drogami do hali wydrążonej w pniu drzewa. Orrisa stanęła na najwyższej gałęzi i wezwała wiatr. Odpychał dym od wejścia do hali, choć nie był w stanie przegnać go z całej osady.

Loopie wskoczył na grzbiet Zefirka, ale dym zasłonił mu wszystko: gałęzie, wrogów, nawet własne dłonie. Zamknął oczy i sięgnął do umysłu Zefirka, tak jak uczył go Durgan. Zoak widział przez dym lepiej niż on, choć nie tak dobrze, jak Loopie by chciał: ciepłe plamy ciał, chłodne cienie gałęzi, zapach żelaza i potu. Tyle wystarczyło, żeby Loopie mógł być oczami dla innych. Sivrell i Keevo lecieli tuż za nim, a on prowadził ich do tych, którzy utknęli w dymie. Wyciągnęli z sieci dwoje dzieci i staruszkę, która nie mogła już latać.

Potem Loopie usłyszał krzyk Pirri i rzucił się w tamtą stronę za szybko, sam, zostawiając Keeva i Sivrell w tyle. Zefirek wpadł prosto w sieć rozpiętą między gałęziami. Haczyki wbiły mu się w skrzydło w tym samym miejscu, co przed laty. Zoak runął w dół, a Loopie razem z nim. Spadli na dach warsztatu Orrisy, przebili go i wylądowali wśród potłuczonych dzbanów, w chmurze złotego pyłu, którym jubilerka od lat zdobiła broszki i dzwoneczki. Pył osiadł gęsto na skrzydłach Loopiego. Gdyby nie Keevo, który wleciał do warsztatu z nożem w dłoni i przeciął sieć, zanim dobiegli do nich bandyci, obaj z Zefirkiem skończyliby w klatce. Pirri nie zdążyli dosięgnąć. Loopie widział tylko, jak dwóch orków niesie ją w sieci w stronę pnia.

U wejścia do hali w pniu drzewa Durgan Kamienna Podkowa stał razem z władcami wiatru i najlepszymi wojownikami klanu. Krasnolud trzymał wąskie przejście, a wietrzniaki strzelały z łuków i dmuchawek ponad jego głową, raz po raz wzlatując i spadając na bandytów z góry. Za ich plecami, w ciemności hali, płakały dzieci. Bandyci leżeli przed wejściem półkolem. A z dymu, bezszelestnie, szedł ku nim Cichy Hraggul z maczugą, którą mógłby zwalić mur. Za nim szli dwaj orkowie z Pirri w sieci.

Pierwszym uderzeniem troll zmiótł z drogi dwóch wietrzniaków. Drugim złamał Durganowi drzewce topora. Krasnolud nie widział w dymie prawie nic, a Hraggul poruszał się bez jednego dźwięku. Wtedy Loopie, z krwawiącym zoakiem pod sobą, zrozumiał, co może zrobić. Nie mógł pokonać trolla. Mógł być oczami dla tego, kto mógł. Zefirek, choć z rozdartym skrzydłem nie zdołał się wznieść wysoko, zatoczył krąg tuż nad głową krasnoluda, a Loopie wołał do Durgana za każdym razem, kiedy przez zmysły zoaka czuł, skąd nadchodzi cios. Krasnolud uchylał się na głos, raz, drugi, trzeci. Za trzecim razem Zefirek spadł Hraggulowi na głowę, rozorał mu pazurami twarz i odskoczył, zanim maczuga zdążyła go dosięgnąć.

Ta chwila wystarczyła. Durgan sięgnął do brody, wyrwał warkocz z trzema końskimi pasmami i rzucił go w płonącą gałąź. Jego wargi poruszyły się bezgłośnie i Loopie wiedział, że wypowiadają Imię, którego nikt nigdy nie usłyszy. Wokół krasnoluda rozbłysły nici, złote i brązowe, jakby gdzieś w ciemności galopował gniady koń z białą strzałką na pysku i niósł swojego jeźdźca po raz ostatni. Krasnolud rzucił się na trolla ze złamanym drzewcem w dłoniach, a Loopie i Zefirek atakowali z powietrza z drugiej strony. Razem zepchnęli go z progu hali, krok za krokiem, aż Hraggul zatoczył się w dym. Orkowie, którzy nieśli Pirri, rzucili sieć i uciekli.

I wtedy nad dżunglą wzeszło słońce. Pierwsze promienie przebiły się przez rzednący dym i padły na Loopiego, który wisiał w powietrzu nad progiem hali, na grzbiecie burzowej bestii. Jego skrzydła, pokryte złotym pyłem, zapłonęły czystym złotem. Bandyci zobaczyli jeźdźca, który wynurzył się z dymu, jakby zrodził go sam ogień. Wzięli go za Horrora albo inną bestię z piekieł, przyzwaną przez wietrzniaków z ognia i dymu. Rzucali sieci i pochodnie i uciekali w dżunglę, krzycząc o złotoskrzydłym demonie.

Nie uciekł tylko Cichy Hraggul. Stał na skraju polany z krwią spływającą po twarzy i spokojnie patrzył, jak jego banda się rozpada. Mógłby walczyć dalej. Ale nie był głupcem. Ocenił sytuację tak, jak ocenia ją dobry złodziej: bitwa była przegrana, ale on wciąż był żywy, a żywy złodziej zawsze może wrócić. Zagwizdał krótko i ci, którzy zostali mu wierni, zebrali rannych i wycofali się za nim w porządku, osłaniając się nawzajem. Zanim zniknął w paprociach, raz jeszcze spojrzał na Loopiego, na jego złote skrzydła. Tym razem się nie uśmiechnął.

Pusty kaer

Durgan przeżył tę noc, ale przez wiele dni nie mógł wstać. Siła warkocza była ostatnim, co dał mu jego najwierniejszy druh. Teraz broda krasnoluda wyglądała dziwnie pusto. Zefirek miał skrzydło rozdarte haczykami, ale Orrisa zszyła je tak starannie, że po tygodniu mógł znowu latać. Loopie nie odchodził od niego ani na krok. Nie umiał przestać myśleć o tym, że to przez jego pośpiech zoak wpadł w sieć.

Kiedy nadciągnęły sąsiednie klany, zwiadowcy polecieli do kaeru Vash. Spodziewali się walki, a zastali pusty obóz. Banda, której połowa rozbiegła się po dżungli w panice, nie była w stanie pilnować tylu jeńców ani pognać ich przez całą dżunglę do Kratas. Hraggul zabrał to, co dało się unieść: złoto z karawan i najcenniejsze zwierzęta. Klatki z dawcami imion zostawił. Kiedy wietrzniaki wleciały na półkę przed wrotami, zastały je zamknięte, pełne wycieńczonych jeńców, a wokół wygasłe ogniska.

Otwierali je przez cały dzień: klatki z drwalami z osady, z górnikami z kopalni, z ludźmi i t'skrangami z rozbitych karawan, a na końcu klatki ze zwierzętami, które wypuszczano w dżunglę. Loopie sam otworzył tę najmniejszą, przy krawędzi półki. Wenn był wychudzony, z poszarzałymi skrzydłami, i ledwo stał. Patrzył na syna w pancerzu wykutym przez krasnoluda, na zoaka za nim i na skrzydła, które lśniły w słońcu jak złoto. Ten sam ojciec, który spalił tarczę z kory, objął go teraz tak mocno, że złoty pył osiadł także na jego skrzydłach. Żaden z nich nie powiedział słowa.

W komnatach kaeru znaleziono porzucone listy. Hraggul nie działał na własną rękę. Pisano do niego z Kratas, od kogoś, kogo w listach nazywano tylko Właścicielem. Właściciel zamawiał zwierzęta na areny i niewolników na targ, płacił z góry i wymagał, by towar był zdrowy. Pisał też, że jeśli dżungla Servos okaże się zbyt kosztowna, są inne lasy i inne klany.

Imię niesione wiatrem

Złoty pył nie zszedł ze skrzydeł Loopiego. Orrisa obejrzała skrzydła przez kryształową soczewkę i orzekła, że złoto wrosło w żyłki tak, jak wrasta w nie światło połkniętych świetlików, i że zostanie już na zawsze. Wietrzniaki to istoty z magii i nieraz zmieniają barwę skrzydeł, włosów czy skóry, kiedy w ich życiu dzieje się coś wielkiego, więc nikt w klanie się nie dziwił.

Dziwiło ich co innego. Bandyci, którzy uciekli spod drzewa klanu Tirrili, dotarli do Kratas i opowiadali w tawernach o złotoskrzydłym jeźdźcu na burzowej bestii, który wyleciał z dymu o wschodzie słońca i przed którym rozpadła się cała banda Cichego Hraggula. Każdy kolejny opowiadający dodawał mu wzrostu i groźniejszego wierzchowca. Zanim minął miesiąc, kupcy z karawan pytali wietrzniaki z dżungli Servos, czy to prawda, że strzeże ich Złotoskrzydły. Wietrzniaki uwielbiają, kiedy wróg sam wymyśla dla nich imiona. Tak Loopie dostał swój przydomek: nadali mu go bandyci z Kratas, a klan postanowił go zatrzymać.

Durgan wrócił do zdrowia wolniej niż inni. Kiedy wreszcie mógł chodzić bez kija, klan powitał go ucztą, która trwała trzy dni. Pirri uznała, że broda bez warkocza wygląda smutno, i wplotła w nią warkoczyk z błękitnoszarych piór Zefirka. Nie po to, żeby zastąpił tamten, bo tamtego nie zastąpi nic, tylko żeby krasnolud pamiętał, że w klanie Tirrili ma teraz rodzinę. Durgan nic na to nie odpowiedział, bo coś mu akurat wpadło do oka. Potem wystrugał z drewna żelaznego drzewa nowe drzewce i osadził na nim swój stary topór.

Noc ognia pokazała Durganowi to, na co czekał od trzech lat: Loopie i Zefirek walczyli razem jak jedno stworzenie. Przyszedł więc czas na Ceremonię Połączenia, obrzęd, którym Kawalerzyści potwierdzają więź z wierzchowcem i naznaczają ich wspólnym znakiem. Durgan prowadził ją sam, tak jak przed laty poprowadził ją dla niego jego nauczyciel. Odbyła się w pierwszy dzień pełni. Orrisa wytatuowała na piersi Loopiego i na łuskach pod pióropuszem Zefirka ten sam znak: skrzydło przecięte błyskawicą. Potem Durgan zawiązał chłopcu oczy tą samą chustą, której używali w wąwozie, a Zefirek wzbił się nad dżunglę Servos. Trzy razy okrążyli wielkie drzewo, trzy razy odlatywali aż za rzekę i trzy razy wracali na tę samą gałąź, prowadzeni wyłącznie wzrokiem zoaka. Za trzecim razem Loopie poczuł, jak coś w nim zaskakuje, niczym zamek we wrotach kaeru. Magia nie płynęła już do niego z zewnątrz. Płynęła przez niego, przez nić, przez Zefirka i z powrotem, jednym zamkniętym kręgiem. Kiedy zdjął chustę, Durgan stał pod drzewem i pierwszy raz skłonił mu się jak równemu. Pierwszy krąg kawalerzysty.

Ilwena zdjęła wtedy z pnia hełm Tiss Nieugiętej i włożyła go Loopiemu na głowę. Pierwszy raz od wyjścia z kaeru klan Tirrili miał kogoś, kto mógł go nosić.

Tego wieczoru Sivrell zaśpiewała pieśń o harresa-tis i dodała do niej nową zwrotkę: o chłopcu, który wychował zoaka w wąwozie, o krasnoludzie, który ocalił dzieci, i o złotych skrzydłach wynurzających się z dymu o wschodzie słońca.

Durgan długo czytał listy z kaeru, a potem spojrzał na północ, gdzie wciąż było czuć dym. Cichy Hraggul żył. Właściciel czekał w Kratas. I nikt nie wiedział, ile ma na podorędziu band podobnych do tych, którym przewodził Hraggul.

Patrzył też, kiedy myślał, że nikt nie widzi, na Loopiego i Zefirka śpiących obok siebie w dziupli. Cieszył się ich szczęściem, ale bolało go ono bardziej, niż chciał przyznać. Wiedział, że Kawalerzysta bez wierzchowca jest tylko połową siebie i że gdzieś w Barsawii czeka na niego zwierzę, które jeszcze go nie wybrało. Musiał je odnaleźć.

Następnego ranka krasnolud ruszył na północ, pieszo, z naprawionym toporem i z błękitnym warkoczem w brodzie, smutny, ale już nie złamany jak w dniu śmierci swojego wierzchowca. Nad nim, nad koronami drzew, leciał zoak z pióropuszem w kolorze burzy. Na jego grzbiecie siedział młody jeździec w zwykłym pancerzu wykutym przez krasnoluda, w hełmie Tiss Nieugiętej.

Klan Tirrili długo machał im na pożegnanie. A potem, jak to wietrzniaki, urządził z tej okazji ucztę.