Popielica
Przez pierwsze tygodnie wędrówki Durgan szedł pieszo, a Loopie i Zefirek krążyli nad nim jak cień. Krasnolud nie narzekał, ale Loopie widział, jak co rano Durgan przystaje i odruchowo wyciąga rękę w bok, w stronę konia, którego tam nie było.
Dzięki Pasjom wierzchowiec znalazł go sam, tak jak zawsze bywa u Kawalerzystów. Na skraju równin, w ludzkiej osadzie, trzymano w osobnej zagrodzie młodą siwą klacz, której nikt nie potrafił dosiąść. Zrzucała każdego jeźdźca, gryzła stajennych i trzy razy przeskoczyła płot. Hodowcy chcieli ją sprzedać do kopalni, zanim komuś zrobi krzywdę. Durgan stanął przy zagrodzie tylko po to, żeby napoić Zefirka. Klacz podeszła do płotu, powąchała jego brodę, a potem stała tak przez cały wieczór i nie chciała odejść. Loopie zobaczył, jak krasnolud, pierwszy raz od śmierci Gniadego, płacze.
Durgan oddał za klacz wszystko, co miał, prócz topora. Zostali w osadzie przez całą zimę. Kiedy pierwszy raz pogalopowali razem po równinie, Durgan szepnął jej coś do ucha, czego nikt nie usłyszał, a przy wszystkich nazywał ją Popielicą. Na wiosnę Durgan odprawił Ceremonię Połączenia, a Loopie i Zefirek byli jej jedynymi świadkami. Krasnolud wyciął sobie na przedramieniu znak i wypalił taki sam klaczy na łopatce: podkowę przeciętą błyskawicą, by upamiętnić więź łączącą go nie tylko z nowym wierzchowcem, ale i ze swoim uczniem. Tego wieczoru Durgan śmiał się tak głośno jak nigdy wcześniej.
Rok na szlaku
Ruszyli dalej tropem Hraggula. Nie był to jeden trop, tylko dziesiątki strzępów rozrzuconych po całej Barsawii: spalona zagroda pasterzy, pusta osada rybaków na brzegu rzeki, porzucone klatki z żelaznymi haczykami w kratach, stary kupiec w przydrożnej gospodzie, który za kubek piwa przypomniał sobie, że widział kolumnę jeńców ciągnącą nocą na południe. Durgan czytał ślady na ziemi, Loopie i Zefirek z powietrza wypatrywali dymu i wozów. Durgan wypytywał dawców imion, a Loopie podsłuchiwał, gdy ci nie zdawali sobie sprawy z jego obecności.
Dwa razy zdążyli na czas. Raz rozbili niewielki konwój w wąwozie nad rzeką: Popielica i Durgan uderzyli szarżą od czoła, a Zefirek spadał z góry na woźniców, aż bandyci rzucili broń i uciekli, zostawiając dwanaścioro jeńców w łańcuchach. Drugi raz wyciągnęli z nocnego obozu rodzinę t'skrangów, zanim ktokolwiek się obudził. Ale zwykle przychodzili za późno i znajdowali tylko wygasłe ogniska i opuszczone sioła.
Z każdym miesiącem dowiadywali się jednak więcej o Właścicielu. Nikt go nie widział, a ci, którzy twierdzili, że widzieli, opisywali go za każdym razem inaczej. Wiedzieli tylko, że w Kratas kontrolował handel ludźmi i zwierzętami, że nigdy nie płacił złotem i że miał na swoich usługach co najmniej pięć takich band jak banda Hraggula. Że nawet inne gangi Kratas schodziły mu z drogi.
Najdłużej Durgan głowił się nad tym, jak Właściciel płaci. Bandyci, których przesłuchiwali, nie mieli przy sobie sakiewek, a żaden z nich nigdy nie dostał od nikogo zapłaty do ręki. Za to każdy, kto dowiózł towar do Kratas, miał potem w mieście niezwykłe szczęście na arenie. Wystarczyło, że postawił na wskazanego mu zawodnika, a wskazówkę zawsze dostawał od kogoś innego: od żebraka pod bramą, od dziewczyny podającej piwo, od obcego w łaźni. Wskazany zawodnik wygrywał, choćby walczył z bestią dwa razy większą od siebie, bo zwierzęta na arenę dostarczał ten sam człowiek, który ustalał, które z nich danego dnia będzie głodne, a które otumanione. Wygrana wyglądała na łut szczęścia i nikt nie mógł jej z nikim powiązać. Herszt, który zawiódł, też dostawał wskazówkę. Stawiał na nią wszystko, co miał, i patrzył, jak jego zawodnik ginie na piasku.
Wieczorami, przy ognisku, Durgan uczył Loopiego dalej, a Loopie uczył Durgana wietrzniackich pieśni, które krasnolud śpiewał tak fałszywie, że Zefirek chował łeb pod skrzydło. Popielica i Zefirek z początku się nie znosili, a potem zaczęli spać obok siebie. Był to dobry rok. Loopie przypominał go sobie później wiele razy i za każdym razem żałował, że nie umiał go wtedy docenić.
Bród na Czarnej Rzece
Wiadomość przyszła od wietrzniaczki z przydrożnego zajazdu: Hraggul prowadzi duży transport jeńców do Kratas i za trzy dni przeprawi się przez bród na Czarnej Rzece. Pierwszy raz od roku wiedzieli, gdzie będzie troll, zanim tam dotrze. Durgan uznał, że to okazja, na którą czekali. Loopie też tak uznał. Żaden z nich nie zapytał, skąd wietrzniaczka to wie i dlaczego tak chętnie im to powiedziała.
Dotarli do brodu o świcie. Rzeka była płytka i szeroka, a po obu stronach ciągnął się gęsty łęg. Nad wodą wisiała mgła, gęsta i biała, jak to bywa nad rzekami o tej porze roku. Przez mgłę widać było wozy z klatkami stojące na środku przeprawy i kilku woźniców wokół nich. Za mało. Loopie zrozumiał to w tej samej chwili, w której Zefirek, czując jego niepokój, zawrócił w powietrzu. Za późno. Klatki były puste, a z łęgu po obu stronach rzeki podniosły się dziesiątki kuszników.
Pierwszą salwę Durgan przyjął na tarczę, a Popielica skoczyła w bok. Zefirek poderwał się w górę, żeby wyrwać się ponad mgłę i ponad zasięg kusz. Nie zdołał. Wiatr, który jeszcze przed chwilą ledwie poruszał liśćmi, uderzył w niego z góry i wcisnął go z powrotem w biel. Raz, drugi, trzeci. Za każdym razem w tym samym miejscu, jakby nad brodem rozpięto niewidzialny dach. Loopie spojrzał astralnie i zmroziło go. Mgła nie była mgłą. Była utkana z nici żywiołów, tak gęstych jak wokół Orrisy, kiedy pracowała w swoim warsztacie. Ktoś nad rzeką trzymał w garści wszystkie żywioły i zwracał je przeciwko nim.
Durgan nie potrzebował spojrzenia astralnego, żeby zrozumieć, że stoją w pułapce. Ruszył szarżą na lewy brzeg, tam, gdzie kusznicy stali najgęściej. W połowie drogi dno rzeki pod Popielicą zmieniło się w błoto. Klacz zapadła się po kolana, potem po brzuch. Kusznicy przeładowywali spokojnie, wiedząc, że są bezpieczni. Wtedy Popielica zrobiła coś, czego żaden koń nie powinien umieć: wyrwała się z bagna jednym skokiem, tak jakby to nie jej nogi, ale czary wyrwały ją z pułapki. Durgan wjechał między kuszników z drzewcem w dłoni, zanim zdążyli wystrzelić drugi raz.
Loopie tymczasem szukał źródła magii. Gdy spoglądał przez astral, mgła pulsowała jak żywa, a wszystkie jej włókna zbiegały się w jednym miejscu: na środku brodu, przy wozach. Przy jednym z woźniców. Niska postać w zgrzebnym płaszczu, z batem w ręku, stała nieruchomo, kiedy pozostali woźnice uciekli. Pod zgrzebnym płaszczem był drugi, szary, a na jej szyi wisiał naszyjnik z rzecznych kamieni. Mistrzyni Żywiołów. Loopie skierował na nią Zefirka i zoak runął w dół jak kamień.
Byli już prawie przy niej, kiedy spod wozu, bez jednego dźwięku, wyszedł Cichy Hraggul. Troll czekał tam od początku, przyczajony w cieniu burty, i Loopie nie był w stanie go spostrzec. Na twarzy wciąż nosił blizny po pazurach Zefirka. Złapał zoaka za ogon w locie i z całej siły uderzył nim o burtę wozu. Drewno pękło. Loopie utrzymał się w siodle tylko dzięki niciom, ale drzewce włóczni złamało się o koło wozu, a grot poleciał w nurt.
Durgan zobaczył to z brzegu. Zostawił kuszników, z których połowa leżała już w trawie, i zawrócił Popielicę przez rzekę. Klacz uderzyła w trolla piersią z pełnego galopu, z siłą, która przewróciłaby wóz. Hraggul zachwiał się i puścił ogon Zefirka. Krasnolud i troll zwarli się na środku brodu.
Zefirek poderwał się w górę z rozoranym bokiem, a Loopie wyciągnął miecz, który Durgan kazał mu nosić u pasa na dzień, w którym włócznia zawiedzie. Mistrzyni Żywiołów stała już na dachu wozu, z dala od trolla i krasnoluda, i patrzyła prosto na nich.
Czarodziejka uniosła dłoń i z dna rzeki wystrzelił grad kamiennych odłamków, ostrych jak groty. Loopie zobaczył astralnie, jak nici ziemi zbierają się w jej palcach, na uderzenie serca przed rzutem, i to wystarczyło. Zefirek złożył skrzydła i przemknął pod gradem tuż nad wodą, tak nisko, że pazurami zostawiał bruzdy na powierzchni. Kobieta odpowiedziała ścianą wody, która wyrosła przed nimi jak mur. Zoak nie zwolnił, tylko przechylił się na skrzydło i obleciał ją bokiem, tak jak Durgan uczył ich obchodzić tarczę piechura. Zaczęła tkać trzecie zaklęcie. Lodowa włócznia przeleciała tak blisko, że Loopie poczuł na policzku chłód, którym emanowała, a szron osiadł na krawędzi jego hełmu.
Wtedy dopadli wozu. Loopie ciął z góry, spadając na adeptkę niczym błyskawica. Kobieta zdążyła zasłonić się przedramieniem, a wiatr, który przywołała w ostatniej chwili, zepchnął ostrze w bok, ale nie całkiem. Miecz rozciął jej ramię i zerwał naszyjnik z rzecznych kamieni, które rozsypały się po wozie. Zefirek, przelatując nad nią, uderzył ją skrzydłem tak, że spadła na łachę piasku przy kole. Nici, które splatała, zaczęły się rwać. Mgła zrzedła…
Mistrzyni Żywiołów miała jeszcze dość siły na jedno zaklęcie. Leżąc na piasku, z krwią spływającą po palcach, nie wycelowała go w Loopiego, wiedząc, że nie powstrzyma go przed zadaniem ciosu. Wycelowała więc je w środek brodu. Rzeka wstała. Fala wyrosła z płycizny, wysoka jak drzewo, i runęła tam, gdzie Durgan właśnie spychał rannego trolla do tyłu. Popielica przewróciła się w nurt i przygniotła krasnoludowi nogę. Czarodziejka opadła na piasek, pusta, bez sił, by unieść choćby rękę.
Loopie zawrócił Zefirka nad łachą i zawisł nad nią z mieczem wzniesionym do ciosu. Jedno uderzenie i kobieta, która zbudowała całą tę pułapkę, nigdy więcej nie podniosłaby rzeki ani nie sprowadziłaby mgły na żadną inną drogę. Patrzyła na niego i wiedziała o tym. Ale kątem oka Loopie zobaczył, jak Hraggul podnosi się z wody i idzie w stronę leżącego krasnoluda. Ona albo Durgan. Na jedno i drugie nie było czasu. Loopie opuścił miecz i zawrócił Zefirka nad rzekę.
Durgan nie poddał się trollowi łatwo. Przygnieciony klaczą, w wodzie po pierś, odpierał Hraggula toporem tak długo, jak tylko mógł. Rozciął mu dłoń, potem przedramię, a kiedy troll pochylił się nad nim, zadał cios, który rozciął mu udo do kości. Hraggul zawył po raz pierwszy w życiu, bez magii, bez ciszy, i zachwiał się tak, że omal nie upadł w nurt. Ale nie upadł. Durgan nie miał już warkocza z końskiej grzywy do spalenia ani siły na drugi cios. Maczuga spadła raz.
Loopie był wtedy w połowie drogi. Zobaczył to z powietrza, kilka uderzeń skrzydeł za późno.
Hraggul nie czekał, aż zoak do niego doleci. Gwizdnął tylko krótko i z zarośli na brzegu wyszła garstka kuszników, ostatnich z tych, których Durgan nie zdążył rozgonić. Zwarli szereg między Loopiem a swoim hersztem i unieśli kusze. Dali trollowi czas. Kuśtykając, wlokąc za sobą rozciętą nogę i zostawiając za sobą w nurcie czerwoną smugę, dowlókł się do łachy, zgarnął czarodziejkę z piasku jednym ramieniem i ruszył w stronę łęgu. Szedł wolno, ledwie trzymając się na nogach, ale nie oglądał się za siebie.
Loopie nie zwolnił. Spadł na nich z nieba, próbując przebić się do złodzieja. Pierwszy kusznik, w którego wycelował miecz, padł jak kłoda, drugiego Zefirek przewrócił jednym uderzeniem łapy. Trzeci cofnął się o krok, potknął się o korzeń i nie zdążył się podnieść. Czwarty strzelił, ale ręce trzęsły mu się tak, że bełt poszedł w niebo, a miecz Loopiego dosięgnął go, zanim zdążył przeładować. Reszta rzuciła kusze i uciekła. Loopie i Zefirek rozejrzeli się po okolicy. Hraggula i czarodziejki nie było. Na trawie została tylko szeroka smuga krwi, ślady jednej ciągniętej nogi i kilka rzecznych kamieni z rozerwanego naszyjnika. Kusznicy kupili swojemu hersztowi dokładnie tyle czasu, ile potrzebował. Troll wycofał się po raz drugi w życiu, ale tym razem wiedział, że zadanie, za które zapłacił mu Właściciel, zostało wykonane.
Kamienny kopiec
Durgan żył jeszcze do wieczora. Loopie wyciągnął go spod Popielicy, a Zefirek, ranny, przyciągnął krasnoluda na brzeg. Nie było tam żadnego uzdrowiciela, a Loopie nie był w stanie mu pomóc. Siedział przy krasnoludzie cały dzień i patrzył, jak słabnie.
Pod wieczór Durgan otworzył oczy i spojrzał na Loopiego, potem na Zefirka, a potem na ciało siwej klaczy w płyciźnie. Przez chwilę jego wargi poruszały się bezgłośnie i Loopie wiedział, że wypowiadają dwa Imiona, których nikt nigdy nie usłyszy. Potem krasnolud sięgnął do brody, wyplątał z niej warkocz z błękitnoszarych piór Zefirka, który wplotła mu Pirri, i wcisnął go Loopiemu w dłoń. Uśmiechnął się tak, jak uśmiechał się, kiedy Loopie i Zefirek przeszli próbę chusty, i już się nie odezwał.
Krasnoludy chowają swoich zmarłych w kamieniu, a wietrzniaki palą. Loopie zrobił jedno i drugie. Spalił ciało Popielicy na brzegu rzeki, tak jak Kawalerzyści żegnają wierzchowce, i wyciął z jej grzywy trzy pasma. Potem zoak zanosił kamienie z rzeki. Loopie sam nie podniósłby żadnego z nich, więc wybierał je i oznaczał, a Zefirek, mimo rany w boku, wyciągał je z nurtu w szponach i przenosił na brzeg, jeden po drugim. Razem ułożyli nad Durganem kopiec tak wysoki, że było go widać z drugiego brzegu. Na szczycie położył topór. Trzy pasma z grzywy Popielicy wplótł razem z piórami Zefirka w swoje włosy, w jeden warkocz. Zgodnie z obyczajem nosi się go dla wierzchowca, nie dla jeźdźca, ale Loopie uznał, że Durgan i jego klacz byli jednym, i nikt, kto znał obyczaje Kawalerzystów, nigdy by mu tego nie wytknął.
Złotoskrzydły
Loopie nie wrócił do domu. Zefirek wylizał się z rany w ciągu tygodnia, a kiedy znów mógł latać, ruszyli na południe, w stronę Kratas.
Przez następne miesiące na drogach prowadzących do miasta złodziei zaczęło się dziać coś, o czym w tawernach Kratas mówiono najpierw ze śmiechem, potem ściszonym głosem, a w końcu wcale. Bandy łowców niewolników znikały. Jedne docierały do miasta bez jeńców, bez wozów, często bez butów, z połamanymi rękami i z opowieściami, w które nikt nie chciał wierzyć. Inne nie docierały wcale, a ich jeńcy wracali do swoich wiosek. Za każdym razem świadkowie mówili to samo: że z nieba spadła bestia, a na jej grzbiecie siedział mały jeździec ze skrzydłami ze złota, w hełmie z czaszki i że od teraz na wyprawy lepiej nie wybierać się bez adeptów.
Loopie nie był już tym samym chłopcem, który rzucił się na pomoc Pirri, nie patrząc, gdzie leci. Pamiętał wszystko, czego uczył go Durgan. Nie atakował bandy, zanim nie poobserwował jej przez dwa dni. Uderzał o świcie, kiedy wartownicy byli najbardziej zmęczeni, zawsze ze słońcem za plecami, tak żeby złote skrzydła oślepiały, zanim ktokolwiek zdążył napiąć kuszę. Rozcinał łańcuchy, zanim zaczynał walczyć z ludźmi, którzy je założyli. Ale w każdym starciu był też gniew, który nie mieścił się w żadnej nauce Durgana, i z każdym miesiącem było go więcej. Wystarczyło, że Loopie zobaczył łańcuch na czyjejś szyi albo rozpoznał w obozie twarz kogoś, kto był z Hraggulem w wiosce albo na brodzie, a cała ostrożność znikała. Wtedy nie czekał już na świt ani na słońce za plecami. Spadał na bandę od razu i nie przestawał, dopóki ostatni z nich nie leżał na ziemi. Tych, którzy wpadli mu w ręce, bił długo po tym, jak przestali się bronić, a Zefirek, czując jego wściekłość, rozszarpywał wozy, klatki i namioty, aż nie zostawało z nich nic. Zanim puścił jeńców, zawsze zadawał im to samo pytanie: kto podpowiedział im ostatnio, na kogo stawiać na arenie. Bardzo nie lubił, kiedy nie znali odpowiedzi.
A przecież w zajazdach i na targach był wciąż tym samym Loopiem co dawniej. Śmiał się najgłośniej przy stole, wymieniał zagadki z karawaniarzami, grał dzieciom na piszczałce. Kto spotkał go przy ognisku, widział wesołego wietrzniaka z dziwnym zwierzęciem i nie uwierzyłby, że potrafi zamienić się w tak bezlitosną postać.
Z każdym pokonanym pomniejszym hersztem wiedział więcej. Gdzie Właściciel trzyma towar przed sprzedażą. Że Hraggul przeżył bród, kulał na jedną nogę i od jakiegoś czasu nie opuszczał już miasta. Że kobieta w szarym płaszczu też służy Właścicielowi i że nikt w Kratas nie wymawia jej imienia głośno. Że Właściciel wie o Złotoskrzydłym, a nawet wyznaczył za niego nagrodę.
Pod koniec lata Loopie i Zefirek przysiedli nocą na szczycie zrujnowanej wieży na skraju Kratas. Pod nimi rozciągało się miasto złodziei: tysiące świateł, krzyki z tawern, dym z setki kominów, gdzieś w środku targ, na którym sprzedawano ludzi. Loopie owinął skrzydła ciemnym płaszczem, żeby złoto nie zdradziło ich w blasku pochodni. Dotknął warkocza z piór Zefirka i końskiej grzywy, a potem spojrzał na miasto.
Zefirek zagulgotał cicho, nisko, tak jak dawno temu w wąwozie, jakby o coś pytał. Loopie położył mu dłoń na karku. Zoak wiedział, jaka będzie odpowiedź, zanim Loopie zdążył ją pomyśleć.