Meira

Biografia

Las Galadion

Las Galadion jest jednym z dwóch ostatnich bastionów i ośrodkiem władzy tego, co zostało z Imperium Elfów po Kataklizmie, który pochłonął pierwotną stolicę Vaelynnor wraz z większością dawnego imperium. Od północnego wschodu otaczają go rozległe pustkowia Złych Ziem, gdzie wiry dzikiej magii wywołane Kataklizmem nigdy nie zostały do końca ujarzmione. Na wschodzie styka się z Lazurową Zatoką, będącą elfickim oknem na świat, którego ani floty innych ras, ani wszelkiej maści stwory nigdy nie były w stanie skutecznie zablokować. Na południu i zachodzie graniczy z Imperium Aeternum, a na północnym zachodzie z Królestwem Litharii. Z obydwoma ludzkimi państwami łączy go niepewny, ale jednak pokój. Na północy zaś sięga Gór Krańca Świata i mieszczących się w nich krasnoludzkich warowni. Obecnym władcą Galadionu, jak i wszystkich elfów, jest król Thalion.

Stolicą Galadionu jest Vaelirion. Za czasów świetności Imperium Elfów był to główny ośrodek naukowy, teraz pełni przede wszystkim rolę archiwum i magazynu odzyskanych pozostałości dawnej potęgi elfów. Miasto składa się z trzech poziomów oddzielonych od siebie murami. Pierwszy to przedmurze - mniej uporządkowana zabudowa, która rozrosła się poza mury miejskie. Przedmurze gości mniej istotnych podróżnych i miejscowych, a każdy przyjezdny w drodze do właściwej części miasta i tak musi je minąć. Największy ruch panuje tutaj w Nuanonie, który łączy targ niewolników z karawanserajem. Drugi to dzielnica zewnętrzna, zamieszkiwana przez wszelkiej maści specjalistów i pomniejszą szlachtę. Znajdują się tutaj także największe karczmy i ośrodki rozrywkowe. Ścisłe centrum miasta zajmuje zaś dzielnica wewnętrzna, oddzielona od zewnętrznej osobnym murem. Mieści się tam pałac królewski, akademia magii, liczne archiwa, kwatera główna straży i posiadłości co ważniejszej arystokracji. Na samym środku dzielnicy wewnętrznej stoi Księżycowe Drzewo, wyrosłe z nasiona pierwotnego drzewa rosnącego niegdyś w Vaelynnorze. Pradawny zwyczaj nakazywał zasadzić nasiono z drzewa Vaelynnoru w każdej stolicy regionalnej w Imperium. Po Kataklizmie drzewo w Vaelirionie pozostało ostatnim przedstawicielem tego gatunku.

Dom Urifiel

(Herb Domu Urifiel - złoty kwiat lotosu na ażurowym tle. Nad tarczą znajduje się ozdobny hełm z ażurową koroną. Na koronie siedzi złoty feniks, którego ażurowo-złoty ogon przekształca się dalej w długie labry symetrycznie oplatające tarczę. Dewiza: „Choćby to miało trwać wieki”.)

Choć początki Domu Urifiel, jak i imię jego założyciela, przepadły w mrokach dziejów, to zapiski potwierdzające jego istnienie sięgają czasów Kataklizmu, kiedy zatwierdzono używany po dziś dzień herb szlachecki i dewizę. Lotos i feniks symbolizują przyszłe odrodzenie, które ma nastąpić po trudach teraźniejszości, jak również oczyszczenie z błędów przeszłości.

Dom Urifiel wsławił się zaangażowaniem w ochronę przed skutkami Kataklizmu. Przodkowie Meiry pomagali w okiełznaniu szalejących wokół wiatrów magii, a po uspokojeniu dzikich wyładowań mocy zaczęli wzmacniać magiczną ochronę lasu przed zagrożeniami z zewnątrz. Dalsze pokolenia skupiły się na wyprawach poza Galadion i gromadzeniu pozostałości dawnej chwały: skrawków wiedzy, dzieł sztuki i artefaktów. Odnajdywały również ocalałe skupiska elfów. Wszystko, co udało się znaleźć i przewieźć, gromadzono w nowej stolicy elfów.

Dziadkowie Meiry poszli w ślady przodków i również stawili czoła kolejnemu śmiertelnemu zagrożeniu podczas Wielkiej Plagi. Choć oni i wielu innych znamienitych elfickich arkanistów przypłacili to życiem, to dzięki ich działaniom Galadion przetrwał, a Vaelirion pozostał niezdobyty. Pokonanie Wielkiej Plagi pokazało coś jeszcze, choć wielu w Galadionie albo zdawało się tego nie dostrzegać, albo usilnie starało się to zignorować - z pomniejszymi rasami można było skutecznie współpracować. Gdyby jeszcze tylko udało się powtórzyć tę współpracę bez katowskiego topora wiszącego nad całym światem…

Długa historia Domu Urifiel zaowocowała powstaniem bocznych gałęzi i pomniejszych domów, wywodzących się z małżeństw przedstawicieli głównej linii. Oprócz Meiry główną gałąź stanowią:

• Melvalis: matka Meiry. Prawdziwa głowa rodziny, bezwzględna despotka. Uzdolniona arkanistka i sprawna polityczka, dla której najważniejszy jest dom, jego dziedzictwo i status w hierarchii społecznej Galadionu. Przez lata nauczyła się skutecznie lawirować w zawiłych układach społecznych i otoczeniu dworu królewskiego. Zapomniała jednak, że umiejętności pozwalające manipulować arystokracją na swoją korzyść mogą nie mieć pozytywnego przełożenia na wychowywanie własnych córek. Często gości w pałacu królewskim jako doradczyni w sprawach związanych z magią otaczającą Galadion.
• Saeros: ojciec Meiry. Pantofel, wżenił się w rodzinę o wyższym statusie. Lojalny oficer straży królewskiej. Choć szorstki i surowy wobec podkomendnych, okazywał słabość wobec własnych córek. Nigdy jednak nie potrafił przeciwstawić się żonie i jej metodom wychowawczym, o ile w ogóle wiedział o ich prawdziwej naturze.
• Firiel: młodsza siostra Meiry. Uzdolniona magicznie studentka akademii magii. W dość młodym wieku odkryto u niej predyspozycje do arkany typowe dla Domu Urifiel, którym podporządkowała swoje życie. Za przyjaznym spojrzeniem i zjednującym uśmiechem skrywa się chłodny, analityczny umysł. Oddana rodzinie, zwłaszcza starszej siostrze, z którą łączy ją najsilniejsza więź.

Z kolei najważniejsza z gałęzi bocznych, która nadal ma prawo posługiwać się nazwiskiem rodowym Urifiel i herbem, składa się z następujących osób:

• Aramil: młodszy brat Melvalis. Praktyczny, małomówny arkanista. Woli, aby jego czyny mówiły za niego. Często wydaje się chłodny w obyciu, nawet dla najbliższych, ale nigdy nie zostawia ich bez wsparcia, gdy tego potrzebują. Obecnie spoczywa na nim główny ciężar organizacji wypraw po pozostałości Imperium Elfów - obowiązku powierzonego Domowi Urifiel. Z tego względu miał dość częsty kontakt z siostrzenicami, które nieraz brały aktywny udział w poszukiwaniach.
• Thalwen: żona Aramila, będąca jego kompletnym przeciwieństwem. Otwarta i gadatliwa, łasa na wszelkiej maści plotki krążące po Galadionie i okolicach. Opiekuńcza względem najbliższych. Pomimo różnic charakterów tworzą zgraną parę. Wspiera męża w organizacji wypraw i stanowi jego głos i ucho na dworze królewskim.
• Linlandriel i Elirothil: rodzeństwo wujeczne Meiry, dzieci Thalwen i Aramila Urifiel. Za młodu byli nieznośnymi urwisami, lecz z wiekiem spoważnieli i powierzono im istotne funkcje w centrum Galadionu. Linlandriel jest starsza o rok od Meiry i obecnie piastuje stanowisko w jednym z archiwów Vaelirionu. Elirothil jest o dwie dekady młodszy i planuje zostać arkanistą pomagającym w podtrzymywaniu zaklęć otaczających Galadion, gdy tylko skończy naukę w akademii magii.

Dorastanie

• Pokładano duże nadzieje w Meirze jako pierworodnej Domu Urifiel, ale nigdy nie ujawniły się w niej oczekiwane zdolności magiczne. Mimo to przeszła wymagane nauki i posiadła przynajmniej wiedzę teoretyczną z zakresu arkany. Poznawanie głębszych tajników magii zarzucono, gdy u Firiel odkryto nadzwyczajny talent magiczny. Młodsza siostra miała też większe zamiłowanie do ksiąg i zdobywania wiedzy, nie tylko magicznej.
• Calenmir Gilmaris - oficer straży, przyjaciel z dzieciństwa. Przekonał Melvalis, by Meira wspólnie z nim ćwiczyła szermierkę.
• Siostry były ze sobą zżyte, nawet jeśli ich zainteresowania potrafiły się diametralnie różnić. Meira godzinami wysłuchiwała opowieści młodszej siostry, które ta wyczytała z ksiąg. Firiel często obserwowała szermiercze ćwiczenia starszej siostry. Wspólnie uwielbiały tańczyć. Melodyjny głos Meiry uzupełniał dźwięk harfy Firiel.
• Pewnej nocy siostry wymknęły się poza miasto, by obserwować gwiazdy. Gdy odkryto ich nieobecność, Meira przyjęła całą winę na siebie.

• Eleander Aeglinnar - pierwsza miłość Meiry, obiecujący oficer, który został przyjęty do północnej straży. Nie przeżył służby - zginął podczas orczej rejzy.

Zaręczyny

W Domu Urifiel zapadła decyzja, aby wraz z ukończeniem drugiego wieku życia przez pierworodną wydać ją za mąż. Małżeństwa polityczne nie są czymś nadzwyczajnym wśród stanu szlacheckiego. Wszak nawet przedstawiciele elit pomniejszych ras je praktykowali, zapewne po podpatrzeniu tego zwyczaju u dzieci Atarosa. Przypadek Meiry miał jednak okazać się nietypowy z dwóch powodów.

Po pierwsze, cała sytuacja przybrała zdecydowanie większy wymiar i znaczenie, niż ktokolwiek pierwotnie przypuszczał. Planowane zamążpójście pierworodnej ze starego i znanego domu Galadionu nie umknęło uwadze dworu królewskiego. Dość szybko w całe przedsięwzięcie zaangażowali się królewscy delegaci. Postanowiono, że wybranek Meiry musi pochodzić z któregoś z równie znanych lub wpływowych domów z Lasu Nimrandor. Miało to na celu nie tylko wzmocnienie samych domów, ale także zacieśnienie relacji pomiędzy ostatnimi znaczącymi bastionami elfów. Ważna była równowaga, aby żaden z domów nie poczuł się gorszym lub słabszym partnerem. Z tego względu położono także nacisk na to, aby elf również był pierworodnym synem swojego domu, zbliżonym wiekiem do elfki. Znacząco zawęziło to listę możliwych wyborów, ale jeden kandydat spełniał wszystkie warunki: Peregrine, pierworodny syn Domu Mithlinnor z Nimrandoru.

(Herb Domu Mithlinnor (dwellers of misty waters) - okręt dwumasztowy na ażurowym tle. Nad tarczą znajduje się ozdobny hełm ze złotą koroną, znad której wyrastają czarne orle skrzydła. Spod korony wychodzą krótkie, ażurowo-szare labry. Dewiza: „Aż za horyzont”.)

Dom Mithlinnor był zdecydowanie młodszym z domów, niemogącym poszczycić się rodowodem sięgającym tysięcy lat wstecz. Zajmował jednak podobną pozycję w hierarchii jak Dom Urifiel, choć nie ze względu na wpływy, historię, zdolności magiczne czy dyplomatyczne. Główną siłę rodu stanowiła potęga ekonomiczna wynikająca z rozmiarów i możliwości jego floty handlowej. Pierworodny syn, Peregrine, był także równolatkiem Meiry.

Rozpoczął się żmudny i delikatny proces planowania, spotkań na najwyższych szczeblach oraz negocjacji. Należało ustalić datę pierwszego spotkania, warunki małżeństwa, przyszłe relacje między domami i posag. Która strona miała zrezygnować ze swojego nazwiska rodowego, a może młoda para powinna przyjąć nowe nazwisko na cześć nowego rozdziału w relacjach? Gdzie zorganizować ślub i wesele, jaki dzień przyniesie najlepszy omen, kto powinien w nich uczestniczyć, kto powinien pobłogosławić nowożeńców na nowej drodze życia? Do tego dochodziło przygotowanie miejsca, transport dla wszystkich gości i oprawa odpowiednia do powagi wydarzenia. Dodatkowo wraz z małżeństwem miały pojawić się nowe traktaty i uzgodnienia pomiędzy Galadionem a Nimrandorem. Całość zajęła bagatela cztery lata, co jak na elfy należy uznać za wyczyn godny pochwały. Wszystko zdawało się dopięte na ostatni guzik. Wystarczyło tylko oficjalnie przedstawić sobie przyszłych narzeczonych i ogłosić zaręczyny, a cała przygotowana machina polityczna mogła ruszyć.

Tutaj jednak objawił się drugi z powodów niezwykłości tego małżeństwa politycznego i główny powód, dla którego wieloletni plan ostatecznie runął z hukiem. Otóż aż do dnia zaręczyn nikt nie raczył nawet poinformować głównej zainteresowanej, że coś takiego miało miejsce, nie mówiąc już o zapytaniu jej o zdanie. Gdy rano Melvalis wreszcie wyjawiła swojej córce, co działo się za kulisami przez ostatnie cztery lata, Meira poczuła się jak kawałek nieświadomego mięsa na straganie, o który biły się przekupki. Sklepikarka właśnie z dumą ogłosiła, do której przekupki idzie najlepszy kawałek z jej straganu. Chyba jednak nie przewidziała, że mięso zacznie pyskować.

Na nic zdały się władczy ton matki czy jej próby uspokojenia córki. Meira nie miała zamiaru pokornie zgiąć karku, gdy ktoś próbował zadecydować o jej przyszłości za nią i bez niej.

Służba Domu Urifiel po dziś dzień zarzeka się, że wcale żadnej kłótni nie było, a takiej słyszanej w każdym zakamarku posiadłości to już na pewno. Nikt nie zauważył nagłej koncentracji magicznej mocy wokół pokoju, w którym znajdowały się obie elfki. Nikt nie usłyszał słów rzucanego zaklęcia ani krzyku bólu, ani dźwięku wazonu roztrzaskującego się o podłogę.

Po kilkunastu minutach Pani Domu zawołała do siebie dwie najwierniejsze sobie służące. Kilka godzin później z pokoju wyszła Melvalis w towarzystwie spokojnej Meiry, obie ubrane w uroczyste suknie i przyozdobione najcenniejszą biżuterią, jaką miał na stanie Dom Urifiel. Największe wrażenie robił naszyjnik Meiry - złoty, z wymyślnymi zdobieniami, z ametystem pośrodku. Wyszły w samą porę - na dziedziniec właśnie zawitał orszak Domu Mithlinnor. Wychodzących z karety gości przywitał Pan Domu, Saeros, w towarzystwie młodszej z córek. Po formalnym przywitaniu goście i domownicy wspólnie ruszyli do sali balowej, gdzie czekali już na nich Pani Domu i przyszła narzeczona.

Dalsza część spotkania przebiegała wzorcowo. Każdy odruch - zajęcie wyznaczonego miejsca, ruch, gest czy ukłon - wydawał się naturalny i niemal podświadomy. Wszak uroczystości tego typu miały ściśle określony przebieg, ustalony i doprowadzony do perfekcji jeszcze za złotych czasów Imperium Elfów. Każdemu szanującemu się arystokracie rodzice wbijali ten ceremoniał do głowy, a on później robił to samo ze swoimi potomkami. W następnej części przyszli narzeczeni zostali wywołani na środek sali, a potem stanęli naprzeciw siebie. Zatrzymali się kilka kroków przed sobą, wykonali ukłon, wygłosili przygotowane powitanie i przedstawili się, wymieniając swoje imiona, tytuły i dokonania. Wtedy Meira wrzasnęła z rozpaczy.

A przynajmniej bardzo chciała, tylko odkąd Melvalis rzuciła zaklęcie, jej ciało odmawiało posłuszeństwa. Nadal posiadała wszystkie zmysły, ale nawet najmniejszy z mięśni ani drgnął pomimo szczerych chęci z jej strony. Została więźniem własnego ciała, bezwolną kukłą, za której sznurki pociągała matka. Nawet okiem nie mogła ruszyć inaczej, niż matula sobie zażyczyła, chociaż nadal wszystko widziała: wywieszone dekoracje i sztandary, tłum herbownych i służby obydwu domów, stonowane, sztuczne uśmiechy na twarzach, tak jak nakazywał zwyczaj. Gdzieś w tle wydobywał się dźwięk piszczałek, które miały nadawać odpowiedni ton ceremonii, ale wzmacniały tylko irytację i poczucie bezsilności. Meira była pewna, że jeden z grajków nie grał w tempo. Najchętniej wyrwałaby mu tę piszczałkę i udławiła nią matkę. Nie, nie matkę. Nie zasługiwała już na ten tytuł. To był potwór w skórze elfa, który potraktował własną córkę jak zbuntowanego niewolnika. Cały czas czuła lepki dotyk magii zniewalania, która wylewała się z naszyjnika i przyprawiała ją o mdłości. Bardzo chciała zwymiotować, ale jej ciało ani drgnęło. Stało tylko niczym skała, z oczami wlepionymi w znajdującego się przed nią wypłosza w przesadnie zdobionych szatach.

Moment, Meira kojarzyła skądś tę lekko pobladłą z nerwów twarz, po której spływała kropla potu. Sięgnęła do pamięci. Peregrine z Domu Mithlinnor. Pan Mol Książkowy. Okularnik, który nie nosił okularów. Kilka razy spotkali się już na oficjalnych uroczystościach. Specjalizacja Domu Urifiel sprawiała, że zarówno osobiste wizyty w Nimrandorze, jak i delegacje stamtąd nie należały do rzadkości. Na której z nich to było? Ach tak, wieczorowa uroczystość z okazji otwarcia galerii sztuki odzyskanej w Nimrandorze, dwie dekady temu. Miał ten sam wyraz twarzy, gdy po raz pierwszy próbował z nią wtedy porozmawiać za namową, czy raczej pod przymusem lokalnej kliki. Banda obleśnych, przerośniętych bachorów sponsorów galerii. Od rodziców odziedziczyli snobizm, pozostałe „urocze” cechy nabyli, gdy wypełźli z rynsztoka. Meira pamiętała ich spojrzenia, jakby usilnie próbowali rozebrać ją wzrokiem. Gdy to nie zadziałało, rzucili w jej kierunku wypłosza, żeby urozmaicić sobie wieczór. W końcu byli niemal pewni, że elfka zdzieli go po twarzy za samą próbę podrywu, a przynajmniej na niego nakrzyczy albo go wyśmieje i narobi mu wstydu. Rozrywka gwarantowana.

Tylko Meira miała inny plan. Jakież było ich zdziwienie, gdy elfka nie zrobiła żadnej z oczekiwanych rzeczy. Wyprowadziła za to Peregrina do zewnętrznego ogrodu, bo w środku była duchota i koniecznie musiała się przewietrzyć. Jeszcze większy był ich szok, gdy po kilkunastu minutach młodzieniec wrócił bledszy na twarzy i ze śladami szminki na policzku. Całe szczęście, że nikt za nimi wtedy nie wyszedł. Inaczej wyszłoby na jaw, że Meira niemal zmusiła biedaka do tego „przypadkowego” śladu po ich spotkaniu. Niemniej elfka nie żałowała krótkiego czasu spędzonego z Peregrinem. Na pewno wolała jego towarzystwo od tego, co czekało ją w galerii, choć nie była to wysoko zawieszona poprzeczka. Ot, elf był wówczas sympatycznym, choć nieszczególnie wyróżniającym się studentem Nimrandorskiej Akademii Nauk. Gdy jednak rozmowa schodziła na pasjonujące go zagadnienia, dostrzegała u niego ten sam błysk w oku co u własnej siostry. Przez chwilę przyszła jej do głowy myśl, że nawet by do siebie pasowali.

A teraz ten sam elf stał przed nią i wypowiadał wyuczoną formułkę, na którą ona bezwolnie odpowiadała. Tylko dlaczego niczego nie podejrzewał? No tak, biedak wyglądał jak wtedy po pocałunku. Pewnie ledwo był w stanie się skupić na własnej części ceremonii. Tylko dlaczego nikt inny tego nie widział, nie reagował? Ten monotonny głos przecież nie był jej, te ruchy nie przystawały do sprawnej tancerki i szermierki.

Drobne gesty czy pojedyncze słowa Melvalis wyzwalały kolejne pokłady magii i zmuszały Meirę do działania wbrew woli. Te same ruchy i podobne słowa, których Melvalis używała, gdy córka marnotrawna nabroiła lub sprzeciwiała się poleceniom. Metody wychowawcze Domu Urifiel. Na przodków, od jak dawna ta wiedźma tego używała? Czy kiedykolwiek uważała ją za własną córkę? Czy tak samo traktowała Firiel? Jeśli tak, Meira nigdy by jej tego nie wybaczyła.

Właśnie, Firiel. Od kilku minut wysyłała jej sygnały. Przez niemal dwa wieki siostrzanej więzi elfki dopracowały własny system gestów i znaków, aby móc porozumiewać się bez słów i bez wiedzy postronnych osób. Pomysł Firiel, na wszelki wypadek. Okazywał się przydatny na uroczystościach, gdy nie można było odezwać się słowem, jak i w tłumie, gdy bywało za głośno. Pozwalał wezwać starszą siostrę, gdy jakiś jegomość za bardzo przylepiał się do młodszej. Pozwalał ostrzec, gdzie są strażnicy, gdy siostry wymykały się w nocy z posiadłości albo do niej wracały. A teraz był ostatnią nadzieją Meiry. Melvalis kontrolowała jej ciało, ale nie znała systemu. Nie widziała zapytań Firiel i nie reagowała na nie. A ta wpierw była zdziwiona brakiem odpowiedzi, potem bardziej gorączkowo wysyłała kolejne gesty, a wreszcie zmarszczyła brwi. Pod koniec uroczystości już nie próbowała komunikować się dalej z Meirą. Wlepiła tylko wzrok w starszą siostrę. Miała znajomy, skupiony wyraz twarzy. Analizowała.

Ucieczka

Wieczorem ceremonia zapoznania dobiegła końca i obie grupy rozeszły się na spoczynek. Ciało Meiry wróciło do swojego pokoju, wciąż odmawiając posłuszeństwa prawowitej właścicielce. Elfka nie rozumiała jednej rzeczy: skoro znajdowała się poza zasięgiem rzucającej zaklęcie, jej ciało nie powinno być zdolne do tak precyzyjnych czynności jak układanie włosów, czym właśnie się zajmowało. Albo Melvalis rzeczywiście była demonem, albo jakoś zaszczepiła w jej ciele zestaw podstawowych instrukcji, które ciało potrafiło samo wykonywać, nadal ignorując polecenia Meiry. Wyśmienicie. Nie dość, że była niewolnikiem, to teraz została sprowadzona do roli magicznego konstrukta albo golema.

Wtedy ktoś cicho zapukał do jej drzwi. Ciało posłusznie wstało od toaletki i otworzyło drzwi sypialni. Oczom Meiry ukazała się Firiel. Starym zwyczajem młodsza siostra bezceremonialnie wprosiła się do pokoju i rozsiadła na łóżku. Rozpoczęła serię pytań: o wrażenia, o kandydata, jak Meira się czuła. Na każde z nich ciało monotonnie odpowiadało jakąś formułką, która musiała być zawczasu przygotowana. Gdy Meira bezwolnie wróciła do toaletki, Firiel zaproponowała pomoc przy układaniu włosów i, nie czekając na odpowiedź, złapała za grzebień. Wtedy ponownie pojawiły się sygnały. Ponownie ciało je zignorowało. W lustrze Meira widziała, jak podczas czesania siostra wciąż zerkała ukradkiem na jej złoty naszyjnik z ametystem. Wtem oczy Firiel rozjaśniły się błękitnym blaskiem, a jej ręka powędrowała ku zapięciu naszyjnika. Nim Meira zrozumiała, co się dzieje, a ciało zdążyło zareagować, naszyjnik spadł na podłogę. W tym samym momencie przez jej ciało przetoczyła się fala chłodnej arkany. Rozproszenie magii niczym rwąca rzeka porwało zaklęcie zniewalające i zmyło każdą kroplę lepkiej mazi, która je podtrzymywała. Zostało po nim tylko wspomnienie. I mdłości.

Odzyskawszy kontrolę nad ciałem, Meira najpierw dopadła do nieopatrznie pozostawionego przez służbę wiadra ze szmatką i zwróciła treść żołądka. Ktoś jutro zostanie ukarany za takie lenistwo, ale w tej chwili elfka była wdzięczna za pojemnik. Za jej plecami Firiel nienaturalnie spokojnym głosem wyjaśniała, że takie objawy są typowe dla przeciążenia ciała cudzą magią, zwłaszcza jeśli ktoś wcześniej tego nie doświadczył. Długotrwałe utrzymywanie takiego stanu mogło mieć opłakane skutki. Młodsza z sióstr była zatem bardzo ciekawa, kto próbował zrobić z Meiry warzywo.

Tylko jak powiedzieć, że sprawczynią jest ich własna rodzicielka? Ze łzami w oczach i łamiącym się głosem Meira starała się streścić wydarzenia tego poranka. Firiel przyglądała się jej tym samym chłodnym wzrokiem co pod koniec ceremonii. Kolejny sygnał. Tym razem elfka odpowiedziała. Dopiero wówczas pękła maska spokoju na twarzy młodszej siostry, odsłaniając szok i strach. W głębi duszy musiała nadal mieć cień nadziei, że to tylko kolejny podstęp. Niestety, nie tym razem. Meira dodała jeden sygnał od siebie: „Pomocy”. W odpowiedzi znalazła się w objęciach Firiel. Meira nie była w stanie dłużej się powstrzymywać. Płacz przeszedł w szloch, ale nie trwał długo. Nie było czasu. Prędzej niż później Melvalis musiała zorientować się, że zaklęcie przestało działać.

Firiel nalegała na ucieczkę. W stajni czekał już osiodłany koń. Brama miała być otwarta - czekano na spóźniony wóz z zaopatrzeniem na następny dzień. Straż była zajęta odprowadzaniem gości, ale nie miało to potrwać długo. Żadna z sióstr nie widziała dla Meiry innego wyjścia. Elfka czym prędzej zrzuciła z siebie suknię i włożyła strój podróżny, który miała zawsze przygotowany na wypadek kolejnej wyprawy Aramila. Firiel podała jej pas z rapierem i torbę podróżną. Musiała spodziewać się takiego obrotu spraw. Dlaczego jednak miała ze sobą tylko jedną torbę? Sama Firiel nadal miała na sobie suknię. Nie miała zamiaru z nią jechać? Zapytana o to, Firiel odmówiła wspólnej ucieczki. Chciała zatrzeć ślady i kupić swojej siostrze jak najwięcej czasu. Tak przynajmniej twierdziła. Jednak coś w jej głosie nie dawało Meirze spokoju. Nie mogła jednak zwlekać. Musiała zaufać Firiel. Zawsze ufała Firiel.

Elfka nie mogła zwyczajnie wyjść głównym holem w stroju podróżnym, jakby nigdy nic. Służba od razu zaalarmowałaby Melvalis. Jedyna droga do stajni prowadziła przez okno, a potem gzymsem. Nie byłby to pierwszy raz, choć sporo już minęło od ostatniego występku tego typu. Niemniej Meira znała drogę na pamięć. Przed wyjściem upewniła się tylko, czy na dziedzińcu nie ma kogoś, kto mógłby przypadkiem zobaczyć jej akrobatyczne wyczyny. Droga wyglądała na wolną. W oddali było słychać grzmot - zapowiadało się na burzliwą noc. Nim Meira zniknęła za oknem, Firiel ze smutkiem w oczach pożegnała ją słowami: „Mira, Lysander Metz. Jentar koło Talborgu. Zrozumiesz. Wybacz”.

Droga do stajni rzeczywiście była pusta, a w samych stajniach również nikogo nie było. Koń czekał, tak jak zapowiedziała Firiel. Meira postanowiła uciec przez ogród - stukot okutych kopyt na dziedzińcu o tej porze mógł zwrócić zbyt wiele uwagi. Dość szybko znalazła się na głównej drodze do wewnętrznej bramy miasta. Choć wszystkie zmysły kazały jej czym prędzej pędzić poza miasto, musiała zachować spokój. W przeciwnym razie ktoś mógł nabrać podejrzeń i zatrzymać ją przy bramie aż do wyjaśnienia sprawy.

Meira skierowała się ku południowej bramie zewnętrznej, najbliższej ze wszystkich. To okazało się błędem. Chociaż przejazd przez samą bramę odbył się bez przeszkód, to tuż za nią natrafiła na spóźniony transport. Służba rozpoznała ją od razu. Choć nie do nich należało zatrzymywanie jej czy przepytywanie, na pewno powiadomią Melvalis. Gdy tylko opuściła przedmurze i dotarła do linii lasu, Meira puściła konia w galop. Przy pierwszej okazji miała zamiar odbić na zachód w nadziei na zmylenie tropu. W międzyczasie pierwsze krople deszczu zaczęły spadać z niebios.

Po kilkunastu minutach deszcz przybrał na sile, a wśród jego szumu Meira usłyszała tętent kopyt na wybrukowanej drodze handlowej, którą jechała. Co najmniej trzy konie. Odgłosy były coraz głośniejsze. Konie pościgowe były szybsze od jej wierzchowca. Elfka przeklęła pod nosem. Firiel dała jej dość czasu na wydostanie się z miasta, ale Melvalis działała błyskawicznie, gdy tego chciała. A w tej chwili najpewniej chciała ukarać córkę za zdradę i skompromitowanie domu.

Trzej tropiciele musieli dosyć swobodnie podejść do swoich rozkazów albo uznali, że łatwiej będzie zaciągnąć trupa niż męczyć się z jeńcem. Celny bełt posłany z kuszy trafił Meirę w plecy. Ból i szok były na tyle silne, że nie udało jej się utrzymać na koniu. Ześlizgnęła się w krzaki, podczas gdy wierzchowiec popędził dalej. Na jej szczęście dopiero po kilku minutach pościg zorientował się, że ma przed sobą tylko konia bez jeźdźca. Było już zbyt ciemno i mokro, aby szukać jakichkolwiek śladów. Zawrócili z pustymi rękami i jednym koniem ze śladami krwi na siodle. W tym czasie ranna Meira zdołała resztkami sił odejść od głównego traktu i schować się w zaroślach, jednak ból i zmęczenie ostatecznie wygrały. Wśród odgłosów nieustannie padającego deszczu elfka straciła przytomność.

Otworzyła oczy około południa następnego dnia, schowana pod grubym płótnem. Wciąż była obolała i osłabiona, ale jej rana została opatrzona. Zorientowała się, że jechała wozem, którym kierował starszy człowiek. Opanowała strach wystarczająco długo, aby mężczyzna zdążył przedstawić się jako Władysław. Oznajmił zaniepokojonej elfce, że był wędrownym kupcem z Litharii. Właśnie wracał ze stolicy Galadionu w swoje rodzinne strony, gdy na postoju przypadkiem natknął się na nieprzytomną Meirę. Opatrzył jej ranę na tyle, na ile potrafił, ale nie był medykiem, więc robota była dosyć prowizoryczna. Przez moment rozważał, czy nie zawrócić i szukać pomocy w mieście, ale dostrzegł, że bełt wyraźnie pochodził z wyposażenia elfickiej straży. Uznał, że bezpieczniej będzie schować Meirę na wozie do czasu, aż się obudzi, i pozwolić jej zdecydować, co dalej. Elfka podziękowała mu za roztropność, choć nie była pewna, jak mogłaby mu wynagrodzić pomoc. Kupiec zbył jej wątpliwości machnięciem ręki. Wspomniał, że była bardzo podobna do kogoś, kto lata temu pomógł mu bezinteresownie, i teraz zwyczajnie odwdzięczał się za dawne dzieje.

Dalsza podróż Meiry do granic Galadionu przebiegła względnie spokojnie, chociaż kilka razy chowała się pod płótnem przed przejeżdżającym patrolem leśnej straży. Elfka wątpiła, żeby matka miała wystarczające wpływy, by rozesłać za nią sfabrykowany list gończy, jednak wolała nie ryzykować. Podróż z Władysławem trwała, aż wóz dotarł do lokalnego posterunku handlowego już na terenie Imperium Aeternum. Tam ich drogi rozeszły się. Władysław ruszył na szlak do Karelska, Meira jeszcze raz podziękowała mu za pomoc, a sama załapała się na transport w kierunku Talborgu.

Wiedziona ostatnią wskazówką od siostry, Meira dotarła do Talborgu – miasta na pograniczu Litharii i Imperium Aeternum. Stamtąd bez większego trudu znalazła drogę do osady Jentar, a potem do domu niejakiego Lysandera Metza, całkiem znanego w okolicy trubadura. Posiadłość była jednak dawno opuszczona. Od nerwowo zachowujących się na jej widok sąsiadów Meira dowiedziała się, że lata temu biedny Lysander zginął w pożarze, który strawił jego dom. Jego jedyna córka po tragedii opuściła rodzinne strony i wyruszyła w świat. Z perspektywy Meiry tutaj ślad urywał się na dobre. Nie była pewna, jaki związek Firiel miała z trubadurem. Przelotna miłość? Zaufany kontakt, który mógłby pomóc? Dawny dług, który Meira miałaby spłacić? Nigdy o nim nie wspominała, a elfka była pewna, że mówiły sobie wszystko. Nie miało to już jednak większego znaczenia - wyjaśnienie zagadki umarło wraz z Lysandrem. Nie widziała też sensu w szukaniu córki biedaka - w końcu mogła nawet nie być świadoma kontaktów ojca z elfami. Zresztą, jeśli córka poszła w jego ślady, to przez ten czas mogła być już w dowolnym miejscu na kontynencie, a nawet i poza nim.

Carpe diem

Gdy, jak jej się wydawało, wypełniła ostatnie instrukcje siostry, rzeczywistość wreszcie dogoniła umysł Meiry. To właśnie tutaj, w ruinach cudzego domu pośrodku obcej krainy, elfka po raz pierwszy poczuła się zupełnie samotna. Dotarło też do niej, że jej własna matka wolała ją zabić niż pozwolić jej się uwolnić. Tak, uwolnić. Jest wolna. Wolna! Jej myśli, uczucia, wybory – dobre, złe, radosne, tragiczne. Idiotyczne czy przenikliwe. W końcu ma pewność, że są jej i nikogo innego. Koniec sączenia magicznego jadu, narzucania woli, traktowania jak kukły na sznurku. Poczuła się jak więzień, który zerwał się z kajdan po dwustu latach niewoli. Nawet przez chwilę poczuła nić braterstwa z krnąbrnymi brodatymi sługami, którzy wyrwali się spod panowania Imperium Elfów tysiąclecia temu – ale tylko przez chwilę. I choćby przypiekali ją ogniem, to nikomu się nie przyzna do tej przelotnej myśli.

• Meira postanowiła wreszcie zaznać życia w pełnej okazałości. Każde, nawet najbardziej banalne doświadczenie wydawało się unikalne i nadzwyczajne.

Pierwszy pościg z pamiętnej nocy mógł nie być jedynym, ale dopóki trzymała się z dala od Galadionu, to wpływy matki powinny być zbyt małe na bardziej znaczące próby. Nadal jednak istniało ryzyko spotkania najemników czy innych łowców gotowych podjąć wyzwanie za garść monet. Nawet jeśli ich szanse na powodzenie były niewielkie, to nie mogła żyć w ciągłym poczuciu zagrożenia. Musiała zniechęcić prześladowców do dalszej ingerencji w jej nowe życie i prób zmuszenia jej do powrotu do starego. Może gdyby zyskała sławę i renomę, jakakolwiek by ona nie była? Może wtedy koszt najęcia śmiałków stałby się zbyt wysoki, a próby schwytania jej nieopłacalne w porównaniu z korzyściami, jakie dałoby sprowadzenie jej z powrotem do domu? Wraz z tą myślą zaczął kiełkować plan. Była pewna swoich umiejętności szermierczych - Calenmir o to zadbał. Jej wygląd i urok osobisty wyróżniały ją nawet na tle innych elfów, więc tutaj z pewnością musiała błyszczeć niczym księżyc w bezchmurną noc.

• Meira zaczęła najmować się jako eskorta u kupców, potem jako ochrona podczas wypraw.
• Do zleceń dołączyły pojedynki: Meira stawała jako czempion w czyimś imieniu lub sama przyjmowała wyzwania. Walki jeden na jednego, w których liczyły się szermierka i wyczucie przeciwnika.
• Zagrożenie stojące przed nią było o wiele mniej przytłaczające niż widmo czające się niewyraźnie gdzieś poza polem widzenia. Z czasem uczucie przerodziło się w fascynację – oto ona, długowieczne dziecię Atarosa, rzucała własne życie na szalę. Gdy tylko jej własne umiejętności i łut szczęścia dzieliły ją od objęć Morvasha, elfka czuła, że naprawdę żyje.
• Coraz bardziej ryzykowała, ale nigdy ślepo nie rzucała się do samobójczego natarcia.
• Ważne było postawienie życia na szali, ale nie jego głupie zmarnowanie.

Poczet Radomira

• Pierwsze spotkanie – Wroni Bród, po zakończeniu eskorty kupców. Umilała sobie czas w karczmie, kiedy jeden z osiłków zaczął się do niej przymilać. Najemnik. Miał wyraźny problem ze zrozumieniem słowa „nie” i kiedy już miał stracić kilka palców na zachętę, to pewien rosły człowiek rozbił mu głowę o stół, złapał za łachmany i wywlókł z karczmy za brak taktu i szacunku do damy. Cóż, być może brzmiało to bardziej jak „Co się, kurwa, do niej ślinisz?”, ale liczą się dobre chęci.
• Przedstawił się jako Radomir, lokalny szlachcic. O ile uwierzył, że ma przed sobą szlachetniej urodzoną, o tyle trudniej było mu przyjąć jej zapewnienia, że sytuacja była pod kontrolą.
• Kilka kolejek trunku i jeden pijacki pojedynek (nierozstrzygnięty) później rozpoznali w sobie bratnie dusze wojowników.

• Radomir szukał ochotników do swojego pocztu. Chociaż jego stryj, lokalny baron, kazał mu „dobrać ludzi”, to szlachcic był pewien, że może nagiąć rozkaz dla jednej elfki. Gdy zapewnił, że oficjalnie będzie podlegać tylko jemu i władcy Wroniego Brodu, Meira się zgodziła.
• Wspólne wypady, rejzy, patrole, hulanki. Meira nie sądziła, że znajdzie towarzystwo wśród ludzi, jednak towarzysze broni okazali się całkiem znośni. Zazwyczaj. Jak nie popili za dużo.
• W dziwny sposób elfka odzyskała poczucie przynależności do jakiejś grupy.
• Przesieka - pierwszy poważny rozłam w relacjach z Radomirem. Meira opuściła poczet.

W pogoni za sensem

Burzliwe odejście z pocztu odcisnęło na elfce większe piętno, niż mogła przypuszczać. Wierni towarzysze nie odezwali się słowem, nie stanęli u jej boku w obliczu jawnej niesprawiedliwości. Czy rzeczywiście tak niewiele potrzeba, by dzieci Kataklizmu ze zorganizowanej grupy chroniącej pogranicze zamieniły się w bandę łotrów żądnych krwi niewinnych? Po raz drugi od opuszczenia Galadionu Meirę przeszyło uczucie samotności. Instynktownie wróciła do tego, co raz już zadziałało - pracy najemnej.

Kolejne zlecenia ochrony kupców, pacyfikacji grup banitów czy polowania na grasujące stwory dawały zarobek. Ciągły ruch wynikający z natury pracy oddalał widmo kolejnych tropicieli z Galadionu, zwłaszcza po utracie ochrony grupy i lokalnego możnowładcy. Elfka tak naprawdę nie wiedziała, na ile realne było to zagrożenie, jednak nie miała zamiaru ryzykować. Chociaż okowy zniewolenia rdzewiały w kącie od ponad dwóch lat, to ich widok wciąż majaczył tuż na granicy wzroku. Niezależnie od wszystkiego innego nigdy nie wróci w chłodne objęcia Melvalis. Na pewno nie żywcem.

Praca ta jednak nie była w stanie wypełnić narastającej pustki w sercu Meiry. Odtrącenie przez rodzinę jawiło się jako jątrząca rana, na którą przynależność do pocztu była tylko opatrunkiem - teraz brutalnie zerwanym. Elfka czuła się jak okręt dryfujący bez celu. Samotny, smagany falami losu, starający się utrzymać na powierzchni. Wciąż przesuwała granicę wyzwań - mniej uczęszczane trasy, groźniejsze grupy, większe stwory. Zaczęła stawać jako czempion nawet w absurdalnych dysputach, a potem szukała zaczepek czy wręcz sama prowokowała innych, by stawali do pojedynków. Choć nadal dawało to te same dreszcze emocji co zawsze, nie rozwiązywało to narastającego problemu.

Wtedy pojawiła się Demona, akolitka zakonu Erinosa. Według własnych słów miała być osobistą łączniczką pomiędzy Meirą a zakonem. Twierdziła, że jej bóg zaprowadził ją do elfki za pomocą wizji. Miał względem niej plany, których nawet jego Heroldzi nie byli w tej chwili pewni. Niemniej prędzej czy później mgła tajemnicy miała się rozwiać i ukazać ścieżkę, którą należało podążać. Do tego czasu zakon był skłonny nająć sprawną fechmistrzynię do zadań normalnie zarezerwowanych dla wyznawców.

Elfka była sceptycznie nastawiona, ale zakon płacił dobrze. Zaczęła wykonywać dla nich zlecenia, które z jej perspektywy nieznacznie tylko różniły się od dotychczasowych zajęć. Zamiast eskortować kupców, towarzyszyła sędziom i straży. Nadal łapała banitów, tylko teraz przed powieszeniem byli doprowadzani przed sąd. Nadal też stawała w pojedynkach, tylko teraz sankcjonowanych jako sąd boży. Przynajmniej nikt już nie chciał od niej podpalania wiosek ani wieszania chłopów bez udowodnienia winy. Zawsze to jakiś postęp, nawet jeśli nie rozumiała do końca całego procesu, którego usilnie trzymali się wyznawcy Erinosa.

Demona wciąż próbowała przekonać Meirę do działania w imię wyższych celów. Pomimo rozterek elfki słowa te nigdy nie trafiły na podatny grunt. Przekaz był dodatkowo osłabiany przez fakt, że opisywane wyższe cele zaskakująco często wzbogacały akolitkę w ten czy inny sposób - część wpływów z grzywien, przepadku mienia czy zajęcia kontrabandy trafiała do jednej lub drugiej kieszeni. Trzeba jednak było jej przyznać, że nigdy nie oszukiwała przy wypłacie za wykonane zlecenie. Pośród wyznawców Erinosa umowy były rzeczą świętą. Niestety, nie każdy zleceniodawca kierował się tą zasadą. Był to jeden z powodów, dla których elfka tolerowała częstsze kontakty z zakonem Boga Porządku.

Żadna z nich nie była pewna, kiedy dokładnie ich spotkania przestały być zwykłymi próbami nawrócenia bezbożnicy, a stały się wyzwaniem: która pierwsza ulegnie. Żadna z nich nie była też pewna, kiedy wyzwanie stało się tylko pretekstem do kolejnych spotkań. W którymś momencie wieczorne rozmowy zaczęło umilać wino. Niejeden raz poranek zastawał je we wspólnym objęciu. Nie żałowały, choć obie wiedziały, że nigdy nic więcej z tego nie będzie.

Jeśli zaś chodzi o samą wiarę, to Meira co prawda darzyła bóstwa szacunkiem godnym potężnych istot, jednak ludzka pobożność była elfom obca i mogła co najwyżej wzbudzać politowanie. Zwrócenie uwagi samego Erinosa byłoby zaszczytem dla dowolnego z jego akolitów, lecz u elfki powodowało tylko irytację. Była pewna, że to zainteresowanie mogło co najwyżej sprowadzić na nią kłopoty, i to tego rodzaju, których nie chciała.

Dumna, Wesoła i Plugawy

Jednym z bardziej nietypowych zadań, które zapadły Meirze w pamięci, była wyprawa do Stoneshield. Pewnego ranka Demona złapała elfkę w gospodzie, w której ta zatrzymała się pomiędzy zleceniami. Brak droczenia się na przywitanie, brak kazań, brak choćby wzmianki o Erinosie zaalarmowały Meirę - sprawa musiała być poważna. Nawet na osobności akolitka wciąż była spięta. Tym razem miała dla elfki nie tyle zlecenie, co prośbę o pomoc. Z jednej z kieszeni Demona wyjęła list ozdobiony symbolem innego z bogów. Powiedziała, że kilka dni temu z jednej ze świątyń Custosa wykradziono zapieczętowany obraz, w którym zaklęto pradawnego demona z czasów Plagi. Był zbyt potężny, żeby go zniszczyć, ale ówczesnym kapłanom udało się go uwięzić w obrazie. Dotąd nie udało się ustalić, kto i w jaki sposób dokonał kradzieży, ale natrafiono na trop złodziei prowadzący do Stoneshield, krasnoludzkiego miasta-twierdzy w Górach Granicznych. Pieczęcie były silne, ale wymagały regularnego wzmacniania. Gdyby obraz został pozostawiony sam sobie zbyt długo, to demon mógłby wykorzystać okazję i wydostać się ze swojego więzienia. Taki obrót spraw oznaczałby katastrofę dla miasta i regionu. Z tego względu kapłani Boga Obrońcy schowali dumę do kieszeni i skontaktowali się z zakonem Boga Porządku. Nawiązano współpracę w celu odzyskania niebezpiecznego obrazu. Demona miała być częścią grupy poszukiwawczej i chciała, żeby elfka do niej dołączyła jako ważny element planu odzyskania zguby. Oprócz Demony i Meiry do grupy należeli inkwizytor Custosa imieniem Avitus oraz po trzech zbrojnych akolitów każdej ze stron. Łącznie z Meirą i Demoną dawało to dziewięć osób. Elfka miała pomóc znaleźć skradziony obraz i go zdobyć, a następnie przetransportować z powrotem do właściwej świątyni. Aby to zrobić, miała udawać szlachciankę zainteresowaną sztuką, robiąc zamieszanie w krasnoludzkim mieście samą swoją obecnością. W tym czasie Demona mogłaby wtopić się w tłum i zdobyć więcej informacji bez zwracania na siebie uwagi. Elfka skwitowała plan Demony uśmiechem - w końcu jak miała udawać kogoś, kim była? Ważniejsze było przypilnowanie pozostałych członków grupy, aby zachowywali się, jak na służbę przystało.

Pierwsza część planu wymagała pewnych pokładów odwagi i dumy, aby otwarcie wjechać jako elficki orszak do serca krasnoludzkiej twierdzy, jakby to była codzienność. Na szczęście Meira miała obu pod dostatkiem i zgodnie z ustaleniami poranna wizyta pierworodnej Domu Urifiel do południa stała się jednym z głównych tematów rozmów w mieście. Elfka z lekkim rozczarowaniem przyjęła wiadomość, że pierwsze miejsce zajęły pogłoski o zniknięciu ciała dawno zmarłego krasnoludzkiego Lorda. Widocznie nie tylko przeklęte obrazy były w kręgu zainteresowań wszelkiej maści złodziei.

Grupa zakwaterowała się w karczmie „Pod Opasłym Dzikiem”, ku lekkiej irytacji krasnoludzkiej właścicielki przybytku, Ragny Brunnsdóttir. Pomimo początkowych tarć karczmarka okazała się idealną osobą do rozpuszczania plotek. Nie skończył się dzień, a większość mieszkańców Stoneshield już wiedziała, że elfka przyjechała w poszukiwaniu dzieł sztuki, którymi mogłaby wzbogacić własną kolekcję. Meira musiała jednak mieć się na baczności w obecności Ragny. Pod płaszczykiem szczerej serdeczności i ciekawości kryła się sprawna próba przesłuchania, której nie powstydziłaby się królewska straż. Najwyraźniej ostatnie wydarzenia w Stoneshield sprawiły, że lokalna społeczność była bardziej podejrzliwa niż zazwyczaj. A mowa była o istotach z natury podejrzliwych względem każdego elfa. Mimo wszystko Meira z radością poświęcała czas karczmarce - w końcu nie myślała, że kiedykolwiek będzie miała przed sobą krasnoludzkie odbicie własnej ciotki.

Wieczorem do elfki przybyła Demona. Znalazła obiecujący trop - galerię sztuki prowadzoną przez niejaką Olgę. Podobno ostatnio pojawiły się tam nowe nabytki, ale nie była w stanie potwierdzić obecności szukanego obrazu bez wzbudzania podejrzeń. Jeśli obraz rzeczywiście tam się znajdował, to sama właścicielka galerii też wymagała sprawdzenia. Czy była tylko nieświadomą ofiarą czy wspólniczką złodziei? A może była nawet organizatorką całego problemu? Sprawa wymagała potwierdzenia.

Następnego dnia Meira udała się do galerii w towarzystwie Avitusa i dwóch akolitów. Inkwizytor przyjął rolę osobistego księgowego Domu Urifiel, choć nie był z tego do końca zadowolony. Elfka nie była pewna, czy niechęć wynikała z samej roli czy z potencjalnych kosztów pobytu w Stoneshield i zakupu obrazu, jakie kościół Custosa będzie musiał pokryć. Oczywiście zawsze można było spróbować zabrać obraz siłą lub podstępem, jednak taka opcja mogła wzbudzić zbyt wiele podejrzeń. Cóż, czasami wyższe cele wymagały poświęcenia od najwierniejszych wyznawców.

Sama galeria robiła niemałe wrażenie swoim rozmiarem, zwłaszcza jeśli uwzględnić jej położenie. Elfy zawsze uważały krasnoludów za niewystarczająco wyrafinowanych, aby byli zdolni docenić sztukę wyższą. Może rzeczywiście ruch kupiecki w Stoneshield był dostatecznie duży, żeby przewijający się przez miasto ludzie pozwalali utrzymać taki przybytek? A może galeria miała bogatych sponsorów?

Właścicielka galerii entuzjastycznie przywitała gości, jak tylko przekroczyli próg. Plotkowanie u Ragny przyniosło swój efekt - elfka nawet nie musiała się przedstawiać. Olga zaproponowała osobiste oprowadzenie po galerii i pokazanie najlepszych dzieł, jakie były dostępne. Jeśli Meira miałaby określić malarkę, to najbliższym rzeczywistości opisem byłby „szczeniak w ludzkiej skórze”. Zwrócenie na siebie uwagi elfiej szlachcianki i możliwość opowiadania o każdym obrazie komuś, kto potrafi to docenić, dawały jej szczerą, nieskrywaną radość. Brakowało jej tylko ogona, którym mogłaby merdać. Jedyną wadą malarki w oczach Meiry była gwara. Elfka miała nieodparte wrażenie, że rozmawiała z krasnoludzkim górnikiem siłą odciągniętym od kilofa, a nie ekscentryczną malarką.

W międzyczasie elfka kątem oka zauważyła ledwo skrywaną irytację na twarzy Avitusa - przybyli tutaj w konkretnym celu, a nie na wycieczkę. Niemniej należało zachować pozory. Nie wiadomo, kto mógł mieć ich na oku ani jakie mógł mieć zamiary. Przynajmniej jego zachowanie można było łatwo uzasadnić troską o finanse domu, wszak nie było to zbyt dalekie od prawdy.

Wybór dzieł był całkiem pokaźny jak na przybytek pod ludzką pieczą pośrodku krasnoludzkiej twierdzy. Meira znalazła tu obrazy sprzed wieków, jak i całkiem współczesne. Nazwiska kilku autorów dotarły aż na dwory Galadionu. Wśród nich nawet znalazł się jeden elf. Żaden jednak nie miał nic wspólnego z poszukiwanym obrazem. Dopiero gdy zaszli do sali w głębi galerii, Meira poczuła ukłucie magii. Chociaż sama nie odziedziczyła zdolności magicznych, to jako Dziecko Atarosa nadal była wyczulona na arkanę. Sądząc po reakcji Avitusa, on również musiał poczuć coś podobnego.

Ich oczy skierowały się na środek sali - tam, na eksponowanym miejscu, znajdował się obraz, którego szukali. Demona jak zwykle nie zawiodła.

Meira wyraziła zainteresowanie obrazem. Przyznała przed Olgą, że nie kojarzyła autora, który posługiwałby się takim stylem malarskim, i była ciekawa jego pochodzenia. Malarka z lekkim wstydem wyjawiła, że sama nie była pewna, a ludzki kupiec, który go jej sprzedał, również nie był zbyt rozmowny. Spoglądając na swojego przyszywanego księgowego, elfka zaczęła wypytywać Olgę o szczegóły na temat tego tajemniczego człowieka. W końcu jeśli miał jeden obraz, to może miał dostęp do kolejnych? Malarka ochoczo powiedziała grupie wszystko, co o nim wiedziała, nawet jeśli nie było tego zbyt wiele: opisała jego wygląd, ubiór, maniery i powóz, którym przyjechał. Nic, co by wzbudzało niepokój. Wydawało się wręcz zbyt… niepozorne, ale to już był problem dla inkwizytora, a nie Meiry. W tej chwili najważniejsze było zabezpieczenie obrazu.

Olga początkowo nie była zbyt chętna do pozbycia się malowidła, zanim choć raz przedstawi je szerszej publiczności. Wyjawienie przez elfkę, że obraz miał znaczenie religijne, oraz obietnica szepnięcia dobrego słowa o galerii wśród towarzystwa elfickich koneserów sztuki pomogły przełamać opór malarki. Z litości dla sakiewki biednego inkwizytora Meira starała się też negocjować cenę, choć tutaj zbyt wiele nie osiągnęła. Niemniej obraz oficjalnie zmienił właściciela. Pozostała kwestia transportu, zwłaszcza że wstępne oględziny dokonane przez Avitusa potwierdziły wcześniejsze obawy. Pieczęcie były osłabione i istniało realne ryzyko, że nie dotrą do świątyni, zanim demon wyrwie się z więzienia. Musieli znaleźć rozwiązanie, i to szybko. Grupa wróciła z nowym nabytkiem do karczmy i zaczęła planować następny krok.

Z pomocą nieoczekiwanie przyszła im Ragna, gdy pewnego dnia (zupełnym przypadkiem) podsłuchała rozmowę Meiry i Avitusa na temat zabezpieczenia obrazu na czas transportu. Poleciła im sklep prowadzony przez Huldę Thornsteel. Co prawda zajmowali się tam głównie rzeźbami, ale według karczmarki grupa powinna znaleźć to, czego potrzebowała. Meira nie była pewna, czy pomoc Ragny wynikała z zauważenia ich wyraźnego podenerwowania czy bardziej z chęci pozbycia się wreszcie elfki i jej eskorty, ale nie miało to znaczenia. Avitus wzruszył ramionami - Demona szukała na własną rękę, ale jeszcze nie znalazła nic obiecującego. Ściągnięcie kapłanów zdolnych wzmocnić słabnące pieczęcie zajęłoby zbyt długo. Wycieczki elfki po straganach również nie przyniosły rozwiązania, co najwyżej zaowocowały nową błyskotką w ekwipunku. Czas uciekał, a pomysły się wyczerpywały. Grupa ruszyła jedynym tropem, jaki w tej chwili miała.

Meira nie mogła się zdecydować, która reakcja właścicielki zakładu rzeźbiarskiego Thornsteel najbardziej ją rozbawiła - gdy ujrzała elfkę wparowującą do jej sklepu w zbrojnej obstawie; gdy Meira powiedziała Huldzie, że nie przyszła tu po rzeźbę, a po osłonę dla obrazu; czy gdy sklepikarka dowiedziała się, że cały problem spadł na nią z polecenia Ragny. Niemniej Hulda dość szybko odzyskała rezon i posłała po swojego syna, Bulina Thornsteel. Jeśli ktoś miał zrobić od ręki ustrojstwo dla upierdliwej elfki, to właśnie on.

I tak oto grupie ukazało się oblicze, przez które biedna Hulda omal nie spaliła się ze wstydu. Przed nimi stał brudny od smaru rudzielec z potarganymi włosami, przypaloną brodą i podkrążonymi oczami, dzierżący w jednej ręce młotek do gwoździ, a w drugiej dłuto. Wyglądał, jakby nie jadł od kilku dni, a nie spał od kilkunastu. Obraz nędzy i rozpaczy. Pan Inżynier był właśnie w trakcie budowy Bardzo Ważnego Wynalazku, lecz głupi świat zmusił go do oderwania się od przełomowej pracy i zaszczycenia swoją obecnością maluczkich. Bulin Thornsteel, nieświadomy zbawca nieświadomego Stoneshield. Idealny.

Meira miała doświadczenie w obchodzeniu się z takimi - w końcu podobny jegomość był na stałej służbie Domu Urifiel. Zanim Hulda mogła spróbować uratować sytuację albo któryś z akolitów zdążył zwrócić uwagę na bezsens całego zajścia, elfka przeszła do ataku. Zrobiła kilka kroków w kierunku Bulina i zarzuciła przynętę: potrzeba pojemnika do transportu świętego obrazu o wymiarach pięć łokci na pięć, licząc z obramowaniem; pojemnika szczelnego, odpornego na wstrząsy i wilgoć, zabezpieczonego pieczęcią przed niepowołanymi łapami, do zrobienia na wczoraj, cena nie gra roli.

Słowa pozostałych utknęły im w gardłach, a Bulin spojrzał na elfkę. Minęła nieznośnie długa chwila ciszy. Chyba dotarło do niego, że nie rozmawia z człowiekiem, ale nie dał po sobie tego poznać. Ważniejszy dla Meiry był błysk w oku krasnoluda, który właśnie skończył analizować jej wymagania. Mruknął coś pod nosem i skinął głową, odwracając się w kierunku warsztatu, z którego przyszedł. Elfka uśmiechnęła się - połknął haczyk. Nakazała zdumionym akolitom przynieść obraz z wozu i wnieść go do warsztatu.

W warsztacie panował bałagan lub, jak kto woli, „artystyczny nieład”. Niemniej krasnolud poruszał się po nim sprawnie niczym pijany marynarz na pełnym morzu. Zrzucił ze stołu Bardzo Ważny Wynalazek i rzucił się w wir pracy - deski, gwoździe, zaciski, koła zębate na mechanizm zabezpieczający, kawałki skóry na obicia. Gdzieś Meirze mignął zamek i kluczyk. Nim akolici zdążyli wrócić, ramy obudowy nabrały kształtu, a Bulin walczył z dopasowaniem metalowych okuć do rogów pojemnika.

Największym problemem stała się sama pieczęć. Meira nie władała magią, podobnie jak akolici. Jedynie Avitus mógł liczyć na moce użyczane przez swojego patrona, a i one były dostępne w ograniczonym stopniu. Pozostawiało to niewiele możliwości. Gdyby tylko Firiel tu była… Z pewnością wpadłaby na jakiś oszałamiający pomysł, a przynajmniej mogłaby użyczyć swoich zasobów arkany. W obecnej sytuacji Meira musiała polegać tylko na swojej ledwie podstawowej wiedzy o magii. A ta podpowiadała jej tylko jedno wyjście - krąg soczewkujący, zazwyczaj używany do magicznych latarni. Odpowiednio przygotowany, powinien zgromadzić spływającą do niego magię i przekazać słabnącym symbolom na obrazie, ograniczając ich degradację na tyle długo, by podróż do świątyni stała się realna. Normalnie źródłem arkany były specjalnie przygotowane kryształy wypełnione mocą, ale znalezienie czy przygotowanie ich tutaj było niemożliwe. W razie potrzeby tę rolę mógłby spróbować przejąć inkwizytor, przekazując swoją moc bezpośrednio do magicznego kręgu. Niestety, taki układ pozostawiony sam sobie bardzo szybko stawał się niestabilny, dlatego konieczna była możliwość przerwania gromadzenia magii w razie nagłej potrzeby.

Na szczęście krasnolud nie znał się na magii, więc nie kwestionował samych symboli. Na nieszczęście nie znosił pracy z czymś nieznanym. Najpierw stanął przed szkicem magicznego kręgu i przyglądał mu się przez dłuższą chwilę, jakby oczekiwał, że szkic złamie się pod jego nieprzeniknionym spojrzeniem i wyjawi swoje tajemnice. Gdy to zawiodło, zaczął zadawać elfce pytania, od zrozumiałych po niewygodne. Oczywiście musiał zacząć od niewygodnego.

Brodacz chciał wiedzieć, co ten krąg robi. Magię robił. Elfka nie miała dwudziestu lat, żeby wprowadzić laika w podstawy arkany. Zresztą gdyby mu powiedziała, do czego tak naprawdę służy krąg soczewkujący, to szybko pojawiłyby się kolejne niepotrzebne pytania, takie jak: „Po co rzucacie magią w obraz?”. Stąd była szybka droga do wywołania paniki w i tak już niespokojnym mieście. Pan Inżynier musiał przeżyć pracę z nieznaną symboliką przed oczami.

Każda kreska musiała być wyrysowana z największą precyzją - jej długość, grubość, promień krzywizny? Nie było sprawy. Nauczyciele Artes Arcanae tłukli to Meirze do głowy przez lata, mogła to zrobić z zamkniętymi oczami.

Co by się stało, gdyby pojemnik spadł z wozu? Nic, o ile krasnolud nie spartaczył swojej roboty i taki mały upadek nie roztrzaskał pojemnika ani nie uszkodził obrazu znajdującego się wewnątrz. Same wstrząsy nie były groźne dla kręgu i mocy przepływającej przez niego, dopóki sam krąg nie został przerwany.

Zacięcie zamka lub zablokowanie kręgu w półzamkniętej pozycji? To by… było niefortunne. Krasnolud mógłby wtedy oczekiwać wizyty kogoś niezbyt przyjemnego, kto zgłosiłby się do niego z pretensjami. Elfka w porę ugryzła się w język i nie wyjawiła, że tym nieprzyjemnym kimś był demon z obrazu.

Choć magia nie była domeną Bulina, znał się na mechanizmach. Zasugerował obrotowy element sparowany z zamkiem. Jedno przekręcenie klucza blokowało zamek, a drugie przekręcenie przesuwało wyrysowane ścieżki na swoje miejsce, zamykając magiczny krąg. Analogicznie jedno cofnięcie klucza przerywało krąg, a kolejne otwierało zamek. Dołożył też sprężynę: gdyby zamek pękł albo skrzynia spadła z wozu, krąg miał się przerwać sam. Kilka problemów zostało rozwiązanych za jednym zamachem. Pan Inżynier to jednak fachowiec był. Meira zauważyła też, że przez resztę pracy Bulin ani razu nie dotknął symboli gołą ręką. Choć jej pierwszą reakcją było politowanie, to zważywszy na sytuację, nie mogła go całkowicie winić za ostrożność. Z jego perspektywy miał do czynienia z czymś nieznanym i potencjalnie niebezpiecznym. Inną kwestią było to, że nieaktywny krąg był niegroźny, za to w przypadku sprzężenia zwrotnego te rękawice by nie pomogły.

W trakcie ustalania prawidłowego kształtu i rozkładu symboli magicznego kręgu do Meiry wreszcie dotarło, co dokładnie nie dawało jej spokoju w kontakcie z Bulinem. Pomijając ekscentryczność Bulina, prowadziła z nim rozmowę, która była… normalna. Do tej pory to nigdy nie miało miejsca pomiędzy elfką a jakimkolwiek krasnoludem. Ze względu na swoje pochodzenie Meira zawsze spotykała się z jakąś dozą ukrywanej bądź otwartej wrogości, strachu, pogardy czy chociażby podejrzliwości lub nieufności. Tutaj nie wyczuwała nic z tych rzeczy. Najwyraźniej dla Bulina była tylko zleceniodawczynią, dla której wykonywał opłacaną pracę. Nic mniej i nic więcej. Diametralna różnica w traktowaniu sprawiała, że obecność krasnoluda była wręcz… znośna.

Nim nastał zmrok, pojemnik był gotowy i przetestowany, a obraz bezpiecznie umieszczony w jego wnętrzu. Meira podziękowała Bulinowi za pracę, a Avitus tym razem nawet nie marudził na kolejne koszty spływające na konto kościoła Custosa. W końcu na horyzoncie tliło się światło nadziei na szczęśliwe zakończenie tego koszmaru. Grupa powróciła na noc do karczmy, a elfka i inkwizytor sprawdzili, czy wymyślona metoda podtrzymania pieczęci jest w ogóle możliwa. Mogli odetchnąć z ulgą - pomysł działał. Co prawda straty przekazywanej mocy były znaczące i Avitus do końca podróży miał zagwarantowane fizyczne wyczerpanie porównywalne z codziennym zdobywaniem szczytów Gór Krańca Świata, ale powinno się udać.

Nad ranem opuścili karczmę i samo Stoneshield. Za bramą dołączyła do nich Demona i cała drużyna ruszyła do świątyni Custosa. Jeszcze tylko dwa tygodnie podróży i byliby u celu. Po tym, przez co przeszli, wydawało się to już tylko ostatnią prostą. Meira po raz kolejny miała się jednak przekonać, że tego typu zlecenia nigdy nie były takie proste. Około południa na trasie przywitało ich powalone drzewo blokujące drogę i dwa tuziny bandytów wyłaniających się z lasu. Ich oferta była prosta - obraz za życie. No i może nieco zabawy z elfką i akolitkami z grupy na przypieczętowanie interesu. Przewaga liczebna sprawiała, że czuli się pewnie. W dodatku inkwizytor nie był w stanie znacząco pomóc - był zbyt zajęty obrazem. Zrobili jednak jeden błąd - pomylili elfkę z podrzędną ludzką szlachcianką. A towarzysząca jej grupa wiernych Custosa i Erinosa była zaprawiona w bojach.

Meira wykorzystała ich pychę i pozwoliła im skrócić dystans. Gdy już miała sięgnąć po rapier, poczuła w sobie nagły przypływ nieznanej mocy. W duchu miała silną ochotę przekląć tego starucha w złotej zbroi i jego metody mieszania się w sprawy śmiertelników. Łaskawie jednak uznała, że w tym konkretnym momencie może mu to ujść na sucho ze względu na sytuację. Elfka wzięła głęboki oddech i pozwoliła mocy Erinosa ją wypełnić. Rapier opuścił swoją pochwę, zostawiając za sobą widoczną gołym okiem smugę arkany. Nim ktokolwiek zdążył zareagować, pierwsza piątka bandytów padła martwa od szybkich, precyzyjnych cięć. Meira zaczęła swój taniec. Gardło, tętnica szyjna, tętnica udowa, bebechy, serce. W szeregi napastników wkradła się panika, ale było już za późno. Nim opadł kurz, połowa z nich leżała martwa z ręki tancerki ostrzy. Pozostałych dopadli akolici. Straty własne? Jeden wierzchowiec martwy, trzech rannych akolitów i zakrwawione ubranie, którego wypranie będzie upierdliwe. Demona była jej winna nowy strój. I bardzo intensywne podziękowania.

Niestety, pośród ciał poległych nie znaleziono wskazówek, kto wynajął tę bandę. Jedno było pewne: za zajściem stała ta sama osoba lub grupa co za kradzieżą. W końcu bandyci wiedzieli dokładnie, czego szukają i jaką trasę obierze grupa. Ktokolwiek to był, potrafił zacierać za sobą ślady i wykorzystywać innych do wykonywania brudnej roboty. Niemniej ustalenie sprawcy było już zadaniem dla inkwizycji czy kogokolwiek tam sobie kościoły wyznaczyły. Meira miała tylko dostarczyć obraz. Na szczęście dla grupy nikt więcej nie odważył się stanąć im na drodze do świątyni. Najwyraźniej wieści o losach pierwszej bandy ostudziły zapał do kolejnych prób.

Echo przeszłości

Kilka miesięcy później Meira znalazła się na Zachodnich Rubieżach, gdzie zaprowadziło ją najnowsze zlecenie od zakonu. Okoliczne wioski były terroryzowane przez „bestię”, którą okazał się lokalny mieszkaniec próbujący zgłębić tajniki zakazanych rytuałów. Finał jego działań był aż nadto typowy - mroczne siły wymknęły się spod kontroli kultysty, zniszczyły jego umysł i zmutowały ciało. To, co zostało, działało tylko na podstawie najbardziej prymitywnych instynktów. Nie było mowy o schwytaniu i zaprowadzeniu przed oblicze sprawiedliwości. Nie różnił się wiele od wściekłego zwierza, którego należało ubić dla dobra wszystkich. Tak też uczyniła elfka. Po skończonej walce spaliła zwłoki „bestii”, zabierając jedynie amulet jako dowód wykonania zadania. Według zleceniodawcy amulet miał być źródłem mrocznej mocy, ale w rękach Meiry był ewidentnie pozbawiony magii. Może cała moc została wchłonięta przez mutanta? A może było to jedynie medium dla jakiegoś demona, który ulotnił się, jak tylko kultysta nie był mu już potrzebny? Cóż, nie był to już jej problem, a akolitów Erinosa. Oby tylko nie marudzili przy wypłacie.

Wracając, Meira niespodziewanie natrafiła na Radomira w towarzystwie półelfiej trubadurki. Pomna okoliczności rozstania ze szlachcicem, elfka kąśliwie zapytała, czy znalazł sobie kolejnego mieszańca do powieszenia dla rozrywki. Może tym razem mogłaby chociaż dostać szansę stanięcia przed sądem, zanim zawiśnie? Zresztą, jeśli Radomir dalej chciał sobie kalać własną reputację, to nic jej do tego. A jednak wizja kolejnego wisielca nie dawała elfce spokoju. Chyba uporczywe kazania Demony miały na nią większy wpływ, niż była gotowa się do tego przyznać przed sobą i innymi. A zwłaszcza przed Demoną i jej ulubieńcem w złotej zbroi, który to rzekomo stał na straży praworządności na tym świecie. Niech ich szlag.

Po zapewnieniu przez trubadurkę, że szlachcic wręcz uratował ją od takiego losu, Meira złagodziła swój ton. Zaczęła dopytywać o powód ich wspólnej podróży i rodzaj przewinień, za które półelfka miała zostać rzekomo stracona.

Czyżby lepsza część jej rodziny dowiedziała się o jej istnieniu i postanowiła zmazać hańbę? W końcu ma wyraźne rysy elfa wysokiego rodu, aż nadto widoczne dla każdego z Dzieci Atarosa, kto był obyty w wyższych sferach. Co prawda kontakty między ludźmi a nisko urodzonymi elfami nie były aż tak nieprawdopodobne, jednak żywy dowód mezaliansu wysokiego elfa mógłby być źródłem poważnego skandalu. Tylko dlaczego jej twarz wyglądała znajomo? A tak w ogóle to jak się ten mieszaniec nazywał? Mira? Zabawna zbieżność imion. Nie, elfka musiała się przesłyszeć. Przecież nie ma możliwości, żeby…

…

…

…

O przodkowie…

Firiel, coś ty najlepszego uczyniła!