Północna Marchia jest najrzadziej zaludnioną i najbiedniejszą częścią Litharii. Rozciąga się na chłodnych, słabo zagospodarowanych ziemiach pełnych lasów, wrzosowisk, mokradeł i skalistych wzgórz. Zimy są tu długie i ciężkie, drogi nieliczne, a większe osady często dzielą całe dni podróży.
Rolnictwo ma ograniczone znaczenie, dlatego mieszkańcy utrzymują się przede wszystkim z hodowli, wyrębu lasów, łowiectwa, handlu skórami, rybołówstwa i niewielkiego wydobycia surowców. Nieliczne miasteczka oraz warowne grody pełnią funkcję ośrodków handlu dla ogromnych połaci słabo zaludnionej ziemi. Marchia przynosi Koronie niewielkie dochody i regularnie wymaga wsparcia z królewskiego skarbca na utrzymanie dróg, garnizonów i zapasów.
Znaczenie regionu jest przede wszystkim strategiczne. Za północną granicą leży Hrimland — rozległa, mroźna kraina klanów i wojowniczych wodzów, których sojusze, waśnie i wojny nieustannie zmieniają układ sił. Niektóre klany prowadzą z Litharią sporadyczny handel lub dostarczają jej najemników, inne przekraczają granicę w poszukiwaniu łupów. Najazdy nasilają się zimą, gdy część klanów napiera na południe.
Lądowe połączenie z Hrimlandem ogranicza się do górskiego przewężenia z Lodową Przełęczą; poza nim brzegi obu krain rozdziela morze. Szlaku przez przełęcz strzeże Taulinus. Ta ciężka, praktyczna warownia jest głównym bastionem północnego pogranicza oraz miejscem koncentracji wojsk w razie większego najazdu. Podobnie jak inne północne twierdze posiada rozległe magazyny żywności, opału i broni, pozwalające garnizonowi przetrwać długotrwałe odcięcie podczas najcięższej zimy.
Mieszkańcy Północy mają opinię ludzi powściągliwych, oszczędnych i mocno przywiązanych do rodu oraz ziemi. W miejscowej kulturze większe znaczenie niż bogactwo czy dworski ceremoniał mają wytrzymałość, lojalność i zdolność przetrwania trudnych lat. Nawet wśród szlachty wystawność ceniona jest mniej niż pełne spichlerze, dobrze utrzymane warownie i troska o ludzi zależnych od rodu. Własną odrębność pielęgnują również przez pamięć dawnej Talvamaa, której Lithar narzucił przymierze, a po wojnie odmówił oczekiwanej autonomii. Choć uważają się za Litharczyków, niechęć do reszty królestwa stała się na Północy wielowiekową tradycją.
Marchią włada książę Roderic Halden, przedstawiciel jednego z najstarszych rodów północnej Litharii. Jego dwór mieści się w Taulinusie. Podstawowym obowiązkiem księcia jest utrzymanie Lodowej Przełęczy, głównej warowni oraz sieci mniejszych twierdz i posterunków chroniących wnętrze królestwa przed najazdami z Hrimlandu.