U podnóża Gór Granicznych, pośród słonecznych dolin i łagodnych wzgórz, leży niewielkie Księstwo Hesperii. Winnice schodzą ku sadom i polom, pomiędzy którymi rozsiane są zadbane miasteczka, szlacheckie posiadłości i wiejskie gospody. Lata są ciepłe, zimy krótkie, a surowość gór długo pozostaje dla mieszkańców dolin odległym widokiem. Dopiero drogi wiodące ku osadom górniczym odsłaniają inne oblicze kraju: węższe doliny, trudniejsze warunki i kopalnie, z których pochodzi jego największe bogactwo.
Hesperyjskie złoto ma znaczenie daleko poza granicami księstwa. Wspiera dostatek Zachodniej Marchii Litharii i pozwala Hesperii opłacać własną samodzielność. Jako wasal Korony księstwo oddaje część kruszcu w zamian za ochronę i zachowanie odrębnych rządów. Obok złota słynie z win, owoców i kunsztownego rzemiosła, którego wyroby znajdują uznanie na dworach. Towary z Hesperii trafiają także do Althafenu, głównego portu Litharii.
Krajem włada księżna Eloise Alienore, młoda i piękna wdowa, którą poddani darzą szczerym przywiązaniem. Za życia nieudolnego małżonka to ona faktycznie kierowała sprawami państwa; po jego śmierci może rządzić samodzielnie i otwarcie. Jej dwór przyciąga licznych zalotników. Księżna podtrzymuje ich nadzieje, umiejętnie odsuwając chwilę wyboru i ciesząc się swobodą decydowania o sobie oraz swoim kraju. Mieszkańcy akceptują jej panowanie, a popularność władczyni stanowi mocne oparcie jej rządów.
Siedzibą Eloise jest Bellecour, stolica rozłożona na łagodnych wzgórzach ponad doliną, w otoczeniu winnic. Pałac księżnej góruje nad placami targowymi, warsztatami i gospodami. Życie dworskie spotyka się tu z kupieckim gwarem i sprawami ludzi, którzy przybyli szukać zarobku. Wśród miejskich siedzib działają Gildie Awanturników, przyciągające najemników i poszukiwaczy przygód z różnych stron.
Ich znaczenie wyrasta z osobliwego warunku wasalstwa: Hesperia nie może posiadać własnej armii. Obowiązki związane z ochroną kraju powierza więc opłacanym związkom najemników i awanturników. Gildie podejmują zadania, do których inne państwa wysłałyby wojsko. Z czasem ich działalność wpisała się w codzienność księstwa, a wynajmowanie poszukiwaczy przygód do rozmaitych spraw grożących utratą zdrowia lub życia stało się powszechnym zwyczajem. Dla przybysza gotowego podjąć ryzyko Hesperia jest krajem, w którym można znaleźć zarówno zatrudnienie, jak i sposobność zdobycia reputacji.
Większość mieszkańców stanowią ludzie. Krasnoludy powierzchniowe są dobrze zadomowione przy wydobyciu i rzemiośle, a niziołcze rodziny prowadzą gospodarstwa i gospody. Przybysze różnych ludów należą do codziennego obrazu miasteczek. W zawieraniu znajomości i powierzaniu zleceń wiele znaczą umiejętności, dobre imię oraz osobisty urok. Otwartość wobec obcych współgra ze swobodą obyczajów, a dostatek pozwala rozwijać życie dworskie i twórczość.
Najważniejszymi patronkami księstwa są Aeluna i Xyra. Aeluna jest bliska rodzinom i gospodarzom przez narodziny, płodność ziemi i rozkwit życia. W Xyrze artyści, awanturnicy i mieszkańcy przywiązani do swoich swobód odnajdują patronkę inspiracji oraz odwagi podążania własną drogą. Jej miejscowy kult podkreśla prawo do wyboru własnego życia — przekonanie bliskie zarówno wielu poddanym, jak i samej księżnej.
Korona Litharii wie, jaką rolę pełnią Gildie Awanturników, i świadomie przymyka oko na obchodzenie zakazu posiadania armii, dopóki księżna wywiązuje się ze zobowiązań wobec królestwa. Hesperyjska samodzielność opiera się więc również na utrzymywaniu tego porozumienia z potężniejszym sąsiadem.