Meihara rozciąga się na półwyspie, gdzie śmierć od dawna nie wyznacza kresu panowania. Choć wyraźnie mniejsza od Litharii, obejmuje rozległe domeny nieumarłych rodów, osady żywych i wielkie połacie spaczonych pustkowi. Nad krainą wznosi się Morghazan, czynny wulkan wyrzucający dym i popiół. Między osadami zalegają mgły, w których błąkają się nieumarli. Poskręcane lasy, zatrute mokradła i obszary martwej ziemi noszą widoczne piętno spaczenia.
Meiharą włada nieumarła królowa — obca, tajemnicza istota, którą widziało niewielu. Jej odosobniona siedziba, Pałac Kyuden, jest ośrodkiem władzy nad krainą, lecz prawdziwa natura władczyni pozostaje nieznana. Nieumarłe rody panują nad własnymi domenami, a dworski przepych współistnieje z całkowitą zależnością żywych od ich panów. Wśród nieumarłych mieszkańców są również wampiry.
Żywi poddani to przede wszystkim ludzie; przedstawicieli innych ras spotyka się rzadziej. Gospodarują na ocalałych skrawkach ziemi, która wciąż daje plony, i prowadzą warsztaty, swoją pracą utrzymując państwo oraz jego dwory. Rodziny od pokoleń pozostają pod władzą tych samych nieumarłych rodów. Zmieniają się ludzkie pokolenia, podczas gdy władzę zachowują ci, dla których przemijanie straciło dawne znaczenie.
Poddani są całkowicie zdani na miejscowego pana. Jego okrucieństwo nie daje im podstaw, by oczekiwać ochrony tronu. Uwagę królowej mogą przyciągnąć dopiero wieści o czymś, co uzna za zagrożenie dla własnej pozycji. Takie odkrycie może odmienić los możnowładcy, lecz nie zapewnia bezpieczeństwa tym, którzy je ujawnili.
Wielkie Mauzoleum jest sanktuarium samej nieśmierci. Związany z nim kult obowiązuje wszystkich poddanych, również żywych. W kraju rządzonym przez nieumarłych nawet życie religijne podporządkowano ich trwaniu. Mauzoleum, pałac królowej i wielki wulkan wyznaczają trzy najważniejsze miejsca Meihary; wyprawa między nimi a odległymi posiadłościami rodów może prowadzić przez rozległą, spaczoną krainę.
Wampirze dwory Kurozane, Varkov, Valdombra i Montfaucon przypominają o różnym pochodzeniu nieumarłych panów. Przepych dworu królowej zachowuje własną tradycję, lecz Meihara jest siedliskiem wampirów przybyłych z wielu stron świata.
Relacje z sąsiadami
Państwa żywych tolerują Meiharę jako ponurego i niebezpiecznego sąsiada. Podbój spaczonych ziem nie obiecuje korzyści, które uzasadniałyby koszt wyprawy. Nie oznacza to trwałego pokoju: nieumarli niekiedy napadają na sąsiadów, a przeciw ich domenom wyruszają krucjaty. Po walkach powraca jednak dawny układ — nieumarła królowa zachowuje swoje państwo, a sąsiedzi ponownie godzą się z jego istnieniem.
Na pograniczu z Imperium Aeternum rozciągają się Martwe Bagna; przejścia od imperialnej strony strzeże Arx Paludis.