W głębi Litharii, na pograniczu jej zachodnich i południowych ziem, rozciągają się Zielone Pola. Łagodne wzgórza schodzą ku szerokim dolinom niewielkich rzek, a pomiędzy sadami, pastwiskami i zagajnikami biegną żywopłoty rozdzielające uprawy. Wsie są zadbane, przy rzekach pracują młyny, a do miasteczek targowych prowadzą drogi przemierzane przez gospodarzy i kupców. Umiarkowany klimat i żyzna ziemia sprzyjają rolnictwu; resztę mieszkańcy zawdzięczają własnej pracowitości i umiejętnościom przekazywanym w rodzinach.
Niziołki uczyniły ze swojej krainy spichlerz królestwa. Z tutejszych gospodarstw płynie żywność zaopatrująca Litharię, a obok pól i sadów uprawia się fajkowe ziele. Na miejskich stołach cenione są miejscowe sery, wędliny i owocowe przetwory, którym towarzyszą piwo oraz cydr. Przybysze chętnie nadkładają drogi, aby zatrzymać się w jednej z tutejszych gospód. Dobra kuchnia jest dla mieszkańców powodem do dumy, a rodzinne przepisy bywają wspominane równie często jak zasługi przodków. O najlepszy ser czy wypiek można spierać się długo, lecz uznany kucharz wszędzie spotka się z szacunkiem.
Życie Zielonych Pól skupia się wokół rodzin i sąsiedzkich spraw. Znaczenie zdobywa się doświadczeniem, pokrewieństwem i zaufaniem ludzi, którzy znają się od pokoleń. Każdą osadą kieruje miejscowy starszy, dobrze obeznany z potrzebami mieszkańców i zadawnionymi sporami. Starsi zbierają się, by rozstrzygać sprawy całej krainy, i wybierają spośród siebie przedstawiciela przemawiającego w ich imieniu przed królem.
Sercem regionu jest Miodobrzeg, większe miasteczko targowe z obszernym rynkiem, spichrzami i słynnymi gospodami. Tu spotykają się rodziny z całych Zielonych Pól, kupcy z sąsiednich marchii i ludzie zawierający umowy na dostawy żywności. Miodobrzeg jest również stałym miejscem zgromadzeń starszych oraz siedzibą przedstawiciela regionu. Sprawy handlu i samorządu toczą się tu pośród codziennego gwaru miasteczka, którego dostatek wyrasta z pracy okolicznych gospodarstw.
Zielone Pola podlegają bezpośrednio Koronie i zachowują własny samorząd. Podstawą tego porozumienia jest znaczenie niziołczych dostaw dla całej Litharii. Mieszkańcy zaopatrują królestwo w żywność, wnoszą daninę do skarbca i dostarczają swoje wyroby na królewski dwór; w zamian monarcha uznaje ich autonomię i zapewnia ochronę przed zewnętrznymi zagrożeniami. Codziennego porządku pilnują miejscowi niziołczy strażnicy, równie dobrze znający okoliczne drogi, co mieszkańców i ich sposoby obchodzenia przepisów. Pielęgnowanie gospodarstw ma więc znaczenie wykraczające poza dobrobyt pojedynczej rodziny: od ich plonów zależą także swobody całej wspólnoty.
W miejscowej wierze najważniejsze miejsce zajmują Aeluna i Sylvran. Aeluna jest bliska rodzinie, narodzinom i odradzającemu się życiu, a jej kult ma domowy, pogodny charakter. Sylvran przypomina o zależności gospodarstw od przyrody, wzrostu roślin i zwierząt. Pomiędzy pracą na roli, troską o bliskich i rytmem zmieniających się pór roku mieszkańcy odnajdują obecność obojga bóstw. Dobry rok oznacza tu pełne spichrze, zdrową rodzinę i możliwość spokojnego zajęcia miejsca przy wspólnym stole.