Dwalin urodził się na powierzchni, w osadzie handlowej u podziemnych bram w Górach Granicznych. Jego ród wywodził się od wygnańców z głębin, którzy przed pokoleniami osiedli pod skałą i zaczęli handlować z ludźmi. Ojciec Dwalina, Thorgrim, był pierwszym z rodu, którego za sprawą niezwykłej smykałki dyplomatycznej i ogromnego talentu retorycznego nazwano Lordem. Dwalin spędził młodość w drodze, towarzysząc ojcu w karawanach na niziny. Nauczył się mowy ludzi, poznał ich dwory, targi, a w gospodach przy trakcie spędził więcej nocy niż w domu.
Gdy po śmierci ojca i starszego brata objął władzę, osada stanowiła niewiele więcej niż targowisko pod skałą, a jej mieszkańcy kłócili się o miedze, długi i dostęp do sztolni. Dwalin zwołał przedstawicieli wszystkich rodów osiadłych w dolinie, mistrzów cechów, a także starszych ludzkich kupców, którzy mieli tu składy, i ustanowił z nich Radę. Sam jej przewodniczył, lecz każdy ród miał w niej głos, a spory między ludźmi a krasnoludami rozsądzano odtąd wspólnie. Z czasem Rada stała się sercem osady i przetrwała wszystkich jej władców.
W Radzie zasiadał również Korgrim, wódz klanu Ponurej Dłoni i jeden z najznamienitszych Kowali Run swoich czasów.
W ciągu kilkunastu lat Dwalin zrobił z osady najważniejsze miejsce wymiany w Górach Granicznych. Wprowadził jednolitą miarę i wagę dla ludzi i krasnoludów. Wybił pierwszą własną monetę i zawarł z ludzkimi baronami i pomniejszymi władcami z nizin układ o wolnym przejściu kupców przez przełęcze. Powołał też przyboczną gwardię, Kamiennych Strażników, i ożenił się z Signy, córką mistrza kowali z Dolnej Kuźni.
Ten spokój przerwała Wielka Plaga, czas, który wielu uważało za koniec świata. Pomioty wyszły na powierzchnię w wielu miejscach naraz, pustosząc niziny i uderzając na podziemne królestwa. Był to jedyny okres, w którym krasnoludy z głębin wychodziły pod niebo, by walczyć ramię w ramię z krewniakami z powierzchni, a potem wracały do swoich hal. Na przełęczy Grondwold armia zebrana przez Dwalina z okolicznych osad, wsparta hirdem z głębin, rozbiła rój, który szedł na Stoneshield. Dwalin nie dowodził z tyłu: walczył ramię w ramię z Kamiennymi Strażnikami i sam poprowadził ich w środek roju. Przez kolejne lata wojny Dwalin wysyłał żywność i ochotników ludzkim baronom oraz pomniejszym władcom z nizin, a w swojej dolinie przyjmował tysiące uciekinierów.
Po Pladze przekształcił osadę w twierdzę. Otoczył dolinę murem, zamknął sztolnie żelaznymi bramami i nadał miastu prawa, na których Stoneshield opiera się do dziś. Zakazał wydobycia czerwonej rudy z ruin pomiotów, a klan Ponurej Dłoni, w którego głębinach otwarto przejście dla Plagi, skazał na odpracowanie winy wodza w kuźniach. Ten wyrok od początku budził spory i pozostał najciemniejszym punktem jego panowania. Ostatnie lata życia Dwalin poświęcił odbudowie okolic.
Dwalin zmarł w sędziwym wieku i spoczywa w grobowcu władców Stoneshield. Władzę przejął jego syn Thorin. Zapamiętano go jako władcę niezwykle rozważnego. Jego topór wisi na honorowym miejscu w sali Rady, imię nosi kamień nad kurhanem poległych, a dzieci w Stoneshield do dziś bawią się w wojnę, w której każde chce być Lordem Dwalinem.