Dornbruk to niewielka wieś położona na niespokojnym pograniczu dwóch stref wpływów. Jej mieszkańcy żyją głównie z rolnictwa, hodowli i pracy w pobliskim lesie. Przywykli do tego, że granice i władcy zmieniają się jak pory roku — raz po daniny przyjeżdżają ludzie hrabiny Hipolity, innym razem zbrojni jej konkurenta, barona Oswalda Fernsberga, za każdym razem ogłaszając „powrót Dornbruku pod prawowite panowanie”. Miejscowi nauczyli się więc nie przywiązywać większej wagi do herbów i przysięgać temu, kto akurat przybył z większym oddziałem.
Wieś leży na brzegu niewielkiej rzeki. Po drugiej stronie zachowały się ruiny dawnego elfiego mostu, którego rozmiar zupełnie nie przystaje do skromnej przeprawy. Za ruinami niknie w lesie stary, zapomniany elfi trakt. Korzystają z niego czasem drobni przemytnicy omijający cła i posterunki lokalnych władców — proceder jest znany, ale na tyle mało znaczący, że zwykle nikt nie uważa go za wart interwencji.
Niedawne wydarzenia
Sytuacja zmieniła się po zaginięciu transportu lekarstw należącego do Hipolity. Ślady wskazały, że skradziony ładunek mógł zostać przeprowadzony przez okolice Dornbruku i dalej starym elfim traktem. Hipolita wysłała więc do wsi Radomira wraz ze swoimi ludźmi, by odzyskał lekarstwa i odnalazł odpowiedzialnych. To właśnie podczas tych wydarzeń Mira poznała Radomira i otwarcie mu się sprzeciwiła.