Ponure Dłonie to krasnoludy, których w Stoneshield nikt nie rozumie i których prawie nikt nie próbuje zrozumieć. Mieszkańcy górnych poziomów widzą w nich ponurych, brudnych milczków z dna twierdzy, którzy wiecznie pachną żużlem i kwaśnym piwem, nie patrzą w oczy i trzymają się razem. Dzieci w Stoneshield straszy się nimi, kupcy liczą przy nich monety dwa razy.
Klan pokutuje za grzech, którego sam nie popełnił. Wieki temu jego wódz Korgrim zszedł do ruin pomiotów, a wkrótce potem na świat wyszła Wielka Plaga. Po bitwie pod Grondwoldem Lord Dwalin i Rada skazali cały klan na odpracowanie winy wodza w kuźniach, „aż Rada uzna dług za spłacony”. Wyrok przechodził z ojca na syna, aż stał się zwykłym porządkiem rzeczy.
Za czasów Korgrima wielu krasnoludów, w klanie i poza nim, wiedziało, co zrobił i dokąd wszedł. Kilku górników z jego orszaku uszło z życiem i opowiadało przed Radą o pulsującej czerwonej rudzie w ścianach ruin. Po co jednak wódz zszedł tak głęboko, tego nie powiedział nikomu, a sam nie wrócił. Dziś, po wiekach, klan jest w tej sprawie podzielony. Część wierzy w rodowe przekazy, które powtarza się z ojca na syna, choć każdy opowiada je trochę inaczej: że wódz zszedł w głąb po potęgę i bogactwo dla klanu, że ruszył tam z rozkazu Rady, albo że chciał zniszczyć to, co znalazł w ruinach. Część uważa całą opowieść za bujdę, którą Rada wymyśliła, żeby trzymać klan w ryzach. Byli też tacy, którzy nienawidzili Korgrima, bo przez jednego martwego wodza oni sami żyją jak niewolnicy.
Zarazem klan nigdy nie zapomniał, kim był. Przed Plagą Ponura Dłoń była jednym z najznaczniejszych rodów pod skałą, a jej wódz zasiadał w Radzie obok Lorda. W izbach klanu wiszą wyblakłe herby z tamtych czasów, a starcy opowiadają przy ogniu o dawnym bogactwie. Większość Ponurych Dłoni, niezależnie od tego, w co wierzy o Korgrimie, marzy o tym samym: o powrocie do chwały i o kimś takim jak on, kto znów podniósłby klan z kolan. Dlatego plotka o jego powrocie działa na nich jak iskra na proch. Budzi naraz nadzieję i chęć zemsty na tych, którzy przez stulecia mieli ich za nic.
Ponure Dłonie nie są złe z natury. To ród, któremu przez stulecia odbierano godność, aż zostało mu tylko poczucie krzywdy i rozpaczliwa nadzieja, że los kiedyś się odwróci.
Korgrim
Korgrim był jednym z najznamienitszych Kowali Run swoich czasów. Zasiadał w Radzie, której przewodniczył Lord Dwalin. Wojownicy klanu nosili na skórze runy jego ręki, wplecione w biały splot, który do dziś widnieje na sztandarze.
Wiadomo, że Korgrim przebił się do ruin pomiotów i zaginął. Wrócili tylko nieliczni górnicy z jego orszaku. Być może sam Korgrim poznał tam tajemnice ruin i czerwonej rudy. Gdy wkrótce potem pomioty ruszyły na Stoneshield, wszyscy uznali, że to on przywołał je do Stoneshield i że chciał użyć rudy do niecnych celów. Nikt jednak nie wie tego na pewno. Równie dobrze mógł zejść w głąb, żeby rudę zniszczyć, i przegrać. Tego już nikt się nie dowie.
Dziś Korgrim chodzi po świecie, lecz nie z własnej woli. Wskrzesił go tajemniczy czarodziej, który spętał jego wolę. To, czego Korgrim pragnie teraz, mówi o nim więcej niż wszystkie stare opowieści: wolności, zemsty na tym, kto go spętał, a potem zemsty na Stoneshield i wyniesienia swojego klanu ponad inne rody.
Doły
Siedziby klanu na dnie twierdzy reszta Stoneshield nazywa Dołami. To najstarsze i najciemniejsze poziomy kopalń: wysokie, poszarpane groty, w których dawne hale klanu zarosły dobudówkami z desek, płótna i czego tylko się dało. Na skalnych ścianach wiszą jedna nad drugą drewniane chałupy, połączone chwiejnymi pomostami, schodami i kładkami przerzuconymi nad przepaścią. Pod nimi rozpięte są brudne płachty, które mają chronić przed kapiącą ze stropu wodą i nie chronią przed niczym.
Dno grot wyłożone jest starym, popękanym brukiem, zawsze mokrym i śliskim od błota, wody i rozlanego piwa. Światło dają pochodnie, kosze z żarem zawieszone na łańcuchach i nieliczne latarnie. Po zmroku, który pod ziemią oznacza koniec zmiany w kuźniach, Doły wyglądają z daleka jak rozsypane w ciemności węgle. Wszędzie stoją beczki, skrzynie i worki, bo w Dołach nic nie ma swojego miejsca, a wszystko się komuś kiedyś przyda.
Krasnoludy z Dołów wracają z kuźni czarne od sadzy i takie zostają. Chodzą w łatanych spodniach, przepaskach i skórzanych karwaszach, często do pasa nago, bo w kuźni koszula i tak nie przetrwa tygodnia. Brody i włosy plotą w ciężkie, niechlujne warkocze. Wieczorami siedzą na bruku przy latarniach i grają w kości o miedziaki, gorzałkę i drobne przysługi.
Zdrada
Gdy po wiekach w zawalonej krypcie pomiotów znaleziono nietknięte ciało Korgrima, w Dołach coś się zmieniło. Ciało wydano Gormrowi, potomkowi wodza, a krasnoludy, które przez całe życie przeklinały Korgrima albo miały go za bajkę, zaczęły wymawiać jego imię szeptem i z nadzieją. Pojawił się tajemniczy, zakapturzony czarodziej i obiecał to, o czym klan marzył od pokoleń: wodza żywego, a z nim dawną chwałę.
Ponure Dłonie zdradziły, bo chciały odzyskać wodza i siłą odebrać Stoneshield tym, którzy trzymali je w dołach i skazywali na najcięższe roboty. Potajemnie wykradły ciało z zapieczętowanej krypty, wykopały tunel do podziemi pomiotów i przez miesiące przemycały do twierdzy broń, trucizny i proch na krwawą rewoltę. Nie wiedziały, że czarodziej je oszuka. W czasie rytuału wyssał życie z wojowników klanu, wskrzesił Korgrima i zniknął z nim, zostawiając Gormra i jego ludzi na pastwę wojowników ze Stoneshield. Po zdemaskowaniu spiskowców klan został pokonany, a nieliczni, korzystając z zamieszania, zbiegli z twierdzy.
Ponura Dłoń dziś
Większość klanu wciąż mieszka w Dołach. Kuźnie stoją w połowie puste, bo wielu członków klanu zginęło, część uciekła, a reszta pracuje pod okiem strażników, otoczona jeszcze większą nieufnością i pogardą niż dawniej. Wielu z nich o spisku naprawdę nie wiedziało albo wycofało się w ostatniej chwili, ale dla Rady to bez znaczenia.
Zbiegów jest niewielu. Ukrywają się poza murami, w ludzkich osadach i w dziczy, i według Rady wciąż mają wspólników, którzy dostarczali im broń. Najpewniej szukają Korgrima, który żyje gdzieś, spętany wolą czarodzieja. W Dołach wieść o tym, że wódz chodzi po świecie, nie umilkła. Jedni się jej boją, ale wielu po cichu czeka na jego powrót.