Imperium Aeternum jest najrozleglejszą krainą kontynentu. Jego ziemie sięgają daleko poza Góry Smocze, macierzystą krainę, w której narodziło się państwo.
Na ciepłych nizinach Imperium Aeternum zboże dojrzewa pod tym samym słońcem, które ogrzewa kamienne fasady wielkich miast. Winnice pokrywają zbocza dolin, gaje oliwne otaczają majątki ziemskie, a porty tętnią ruchem statków i kupców. Bogactwo tych ziem zasila potęgę państwa: jego rozbudowaną administrację, monumentalne budowle i zdyscyplinowane legiony. Aeternum jest imperium w pełni sił, zdolnym zarówno utrzymywać rozległe posiadłości, jak i sięgać po cudze.
Jego kolebka leży w Górach Smoczych. W ich skale wykuto Aeternię, stolicę wznoszącą się kolejnymi poziomami potężnej warowni. Miasto leży w głębi lądu, a z morzem łączy je rzeka. Tutaj, pośród kamiennych ścian i górskich zboczy, skupia się władza nad rozległym państwem. Według dawnych legend masyw był niegdyś miejscem smoczych gniazd. Dla rodów przekonanych o własnym smoczym pochodzeniu opowieści te nadają ziemi przodków szczególne znaczenie.
Na czele imperium stoi imperator, obok którego działa senat wpływowych rodów. Rzeczywista władza monarchy splata się z ambicjami arystokracji, jej znaczeniem i politycznymi interesami. Dynastia panująca oraz najwyższe rody wierzą, że w ich żyłach płynie smocza krew. To przekonanie wyróżnia ich także spośród pozostałych możnych Aeternum i łączy wyobrażenie o wielkości państwa z legendami jego górskiej kolebki.
Smocza tradycja znajduje odbicie w religii imperium, oddającej cześć jedynemu bóstwu — Aeternaxowi. Jego imię współbrzmi z nazwą państwa i stolicy. Tam, gdzie inne krainy Atrii zwracają się ku wielu bogom, wiara Aeternum skupia się na Smoku. Opowieści o smoczej krwi i dawnych gniazdach towarzyszą więc zarówno potędze wielkich rodów, jak i religijnemu obliczu ich ojczyzny.
Wśród wolnych mieszkańców, od najskromniejszych warstw po najwyższą arystokrację, ludzie stanowią miażdżącą większość. Przedstawiciele innych ras są rzadkością, a obywatelstwo imperium mogą otrzymać wyłącznie za wyjątkowe zasługi. Niewola nie zna podobnego rozróżnienia: spotyka się w niej ludzi i przedstawicieli wszystkich pozostałych ras. Niewolnicy pracują w majątkach ziemskich, kopalniach i miejskich domach, a ich praca stanowi istotną część gospodarki. Za dostatkiem pól i przepychem miast kryje się porządek społeczny, w którym pochodzenie, wolność i obywatelstwo wyznaczają bardzo różne drogi przez życie.
Relacje z sąsiadami
Im bliżej północy, tym chłodniejszy staje się klimat i wyraźniejsza obecność wojska. Nad Wielką Rzeką krajobraz cieplejszych ziem ustępuje pograniczu dwóch mocarstw. Imperialny Aurelion i litharyjski Brukvart strzegą przeciwległych stron największego mostu na rzece. W czasach pokoju przeprawa służy niechętnej wymianie handlowej; w czasach wojny staje się jednym z najważniejszych punktów starcia. Litharia od wieków pozostaje potęgą, której Aeternum nie zdołało trwale podporządkować — a dzieje obu państw przeplatają okresy spokoju z kolejnymi walkami o ziemię.
Stoneshield dostarcza imperium krasnoludzką stal, metale i wyroby rzemieślnicze. Dochodowy handel nie usuwa wzajemnej nieufności: imperialne elity odnoszą się do krasnoludów z wyższością, a miasto-twierdza pilnuje, by wymiana nie przerodziła się w zależność od potężnego odbiorcy.
Elfie rzemiosło, wiedza i potęga magiczna Galadionu budzą w Aeternum zarówno podziw, jak i chęć przejęcia jego tajemnic. Elfy z kolei cenią osiągnięcia ludzkiego państwa, zwłaszcza jego żelazną dyscyplinę, choć niechętnie się do tego przyznają. Nadal pozostają przekonane o własnej wyższości.