Zachodnia Marchia jest jedną z najbogatszych i najbezpieczniejszych części Litharii, a zarazem kolebką obecnego królestwa. Łagodny klimat, żyzne ziemie, gęsta sieć osad i traktów oraz stosunkowo niewielkie zagrożenie zewnętrzne pozwoliły jej rozwijać się szybciej niż wielu sąsiadom. Jej miasta należą do najstarszych i najbardziej zamożnych w kraju, a pomiędzy nimi rozciągają się dobrze zagospodarowane pola, lasy i majątki szlacheckie.
Zachodnie obrzeże marchii wyznaczają Góry Graniczne. U ich podnóży kraj przechodzi w pas wzgórz, a dalej w niższe ziemie o rozległych równinach i łagodnie pofałdowanym terenie. Pola i szlacheckie majątki zajmują żyzną ziemię pomiędzy lasami. Okolice Ardunu zachowują wyraźniejszą rzeźbę: dawna stolica Zachodu rozciąga się na kilku wysokich wzgórzach. Marchia łączy zatem górskie obrzeża, wzgórza i nizinne obszary, a każdy z tych krajobrazów ma w niej swoje miejsce.
Bogactwo Zachodu od dawna wzmacniały związki z wasalną Hesperią, której kopalnie złota należą do najważniejszych źródeł kruszcu dostępnych Litharii. Hesperyjskie złoto pozwalało zachodnim władcom utrzymywać duże armie, rozwijać miasta, finansować handel i stopniowo rozszerzać swoje wpływy.
Zachód stał się kolebką zjednoczonego królestwa. Z Altenlandu pochodził Lithar, wojownik, który zebrał niedobitki miejscowej armii podczas imperialnego najazdu. Podporządkowując sobie Talvamaa i wyzwalając pozostałe ziemie spod okupacji, skupił pod swoim dowództwem wojska dawnych przeciwników. Po zwycięstwie rokowania doprowadziły do trwałego połączenia czterech królestw pod wspólną Koroną; ich ziemie stały się późniejszymi marchiami Litharii.
Ardun leży we wschodniej części marchii, blisko środkowej części całego królestwa. Przed zjednoczeniem był stolicą zachodnich władców. Po koronacji pierwszego króla stał się stolicą całej Litharii i siedzibą dynastii królewskiej. Administrację samej Zachodniej Marchii oraz książęcy dwór przeniesiono wówczas do Althafenu.
Althafen jest jedynym naprawdę znaczącym portem morskim Litharii i jednym z najważniejszych ośrodków handlowych kraju. Przez jego nabrzeża przechodzą towary z Hesperii, wyroby zachodnich cechów oraz ładunki przywożone z odległych ziem. Miasto łączy funkcję książęcej stolicy, wielkiego portu, centrum kupieckiego oraz zaplecza królewskiej floty.
Zachód jest również najbardziej zurbanizowaną częścią królestwa. Duże znaczenie mają tu cechy rzemieślnicze, kupcy, bankierzy, manufaktury i administracja. Miejscowa szlachta jest silnie związana z miastami oraz pieniądzem, a obok dawnych rodów coraz większe wpływy zdobywają zamożni mieszczanie, kupcy i właściciele warsztatów.
Architektura Marchii jest ciężka i funkcjonalna: kamienne mury miejskie, wysokie kamienice o stromych dachach, domy szachulcowe, wieże bramne, ratusze, hale targowe i warowne zamki dominujące nad okolicą. Miasta są gęste, hałaśliwe i pełne warsztatów, zajazdów oraz targowisk. To właśnie Zachód w największym stopniu ukształtował wygląd, który cudzoziemcy często uznają za typowo litharyjski.
Marchią włada książę Leopold Varnholt, kuzyn obecnego króla Albrechta IV Varnholta. Obaj należą do dynastii wywodzącej się z dawnych książąt Zachodu, dzięki czemu Marchia pozostaje szczególnie silnie związana z Koroną, mimo że jej książęcy dwór od pokoleń znajduje się w Althafenie.