Południowa Marchia jest najłagodniejszą klimatycznie częścią Litharii. Rozciągają się tu szerokie doliny, pola uprawne, sady, lasy liściaste i łagodne wzgórza, a zimy są krótsze i mniej surowe niż w pozostałych częściach królestwa. Region pozostaje jednak wyraźnie umiarkowany — prawdziwie ciepłe ziemie zaczynają się dopiero dalej na południu, po stronie Imperium Aeternum.
Żyzne niziny południa należą do najważniejszych obszarów rolniczych kraju i stanowią spichlerz Litharii. Stąd pochodzi znaczna część zboża i innych produktów trafiających do większych miast królestwa oraz na zaopatrzenie armii.
To jednak sąsiedztwo Imperium Aeternum najmocniej ukształtowało historię Marchii. Od pokoleń jej mieszkańcy żyją obok potężnego imperium o rozbudowanej administracji, rozwiniętym prawie, monumentalnych miastach i zdyscyplinowanej armii. W okresach pokoju południowymi traktami płyną towary, poselstwa, rzemieślnicy i podróżni, a imperialne wpływy można dostrzec w miejscowej architekturze, modzie, rzemiośle i miejskich obyczajach. Południe pozostaje jednak zdecydowanie litharyjskie i bardzo świadome własnej odrębności.
Stosunki między Litharią a Imperium Aeternum od dawna są niestabilne. Okresy spokoju, niechętnej wymiany handlowej i dyplomacji regularnie przerywają wojny o terytoria, kampanie graniczne i oblężenia. Ta sama droga, którą jednego roku przemierzają kupieckie wozy, w następnym może stać się traktem przemarszu armii. Marchia należy więc jednocześnie do najbogatszych i najbardziej zmilitaryzowanych regionów królestwa.
Najbardziej charakterystycznym symbolem południowej granicy są bliźniacze twierdze Brukvart i Aurelion. Brukvart stoi po stronie Litharii, Aurelion po stronie Imperium Aeternum, a obie warownie strzegą największego mostu na Wielkiej Rzece, największej rzece kontynentu. Przez pokolenia rozbudowywano je niemal w odpowiedzi na siebie — wzmacnianie jednej twierdzy zwykle prowadziło do rozbudowy drugiej. Podczas pokoju kontrolują handel i ruch między państwami; w czasie wojny stają się pierwszymi wielkimi punktami koncentracji wojsk i oporu.
Marchią włada książę Konrad Veynhardt, którego siedzibą jest Talborg — polityczne, wojskowe i handlowe centrum południa. Dwór książęcy musi stale godzić lojalność wobec Korony, bezpieczeństwo granicy oraz konieczność utrzymywania kontaktów z przeciwnikiem, z którym pokój nigdy nie jest traktowany jako coś pewnego.