Wschodnia Marchia to rozległa kraina lasów, dolin, mokradeł i zalesionych wzgórz ciągnących się ku Górom Krańca Świata. Panuje tu chłodny, kontynentalny klimat z mroźnymi, śnieżnymi zimami i stosunkowo ciepłym latem, ale to nie pogoda najmocniej ukształtowała region. Od stuleci jego mieszkańcy żyją w cieniu rejz orków i innych zielonych zza gór.
Ślady tej historii widać niemal wszędzie. Wiele wsi otaczają palisady, przy traktach stoją wieże sygnałowe, a zamki i warownie kontrolują wejścia do dolin oraz drogi prowadzące ku górom. Nawet w czasach pokoju miejscowe rody utrzymują silne oddziały zbrojne, a ludność przywykła do alarmów, mobilizacji i okresowych ewakuacji bardziej zagrożonych terenów.
Wojskowa tradycja Wschodu jest przede wszystkim praktyczna — oparta na czujności, przygotowaniu i obronie własnej ziemi.
Marchia nie jest jednak ponurym pustkowiem. Doliny są zamieszkane i żyzne, a latem pola, łąki i lasy tworzą zupełnie inny krajobraz niż podczas śnieżnej zimy. Region wyróżniają barwne stroje, bogate zdobnictwo drewna, tradycje konne, pieśni i święta wspólnotowe. Mieszkańcy mają opinię gościnnych i mocno przywiązanych do miejscowych obyczajów, ale również świadomych, że bezpieczeństwo nigdy nie jest czymś oczywistym.
W żyznych dolinach mieszkańcy uprawiają ziemię i hodują konie. Skóry i drewno należą do ważnych zasobów marchii, a w lasach węglarze wypalają węgiel drzewny. Kopalnie w Górach Krańca Świata włączają górskie obrzeża w gospodarcze życie Wschodu.
Marchią włada książę Eddard Amell, którego siedzibą jest Karelsk — polityczne, gospodarcze i kulturowe centrum regionu. To tutaj skupiają się książęcy dwór, administracja, handel oraz najważniejsze rody wschodniej Litharii.
Rolę najpotężniejszej warowni marchii pełni natomiast Korvost. Twierdza strzeże długiego przejścia przez Góry Krańca Świata, jedynego szlaku pozwalającego na przeprowadzenie przez góry dużej armii. Mniejsze grupy mogą przedostać się przez inne, trudniejsze górskie szlaki. Od pokoleń stanowi pierwszą linię obrony Litharii przed wielkimi najazdami zza pasma. W spokojniejszych czasach jest również bramą dla zwiadowców, poszukiwaczy i wypraw ruszających ku dzikim ziemiom po drugiej stronie gór.
Na południowo-zachodnim pograniczu z Imperium Aeternum stoi Trzęsawiec. Twierdza na suchym wyniesieniu strzeże drogi i przejścia przez mokradła, uzupełniając obronę ziem, których nie osłania górski grzbiet.